مشهدالرضا(ع)؛ کربلای جاماندگان اربعین حسینی

به گزارش خبرگزاری بسیج استان خراسان رضوی از مشهدمقدس، از نخستین ساعات صبح امروز و همزمان با اربعین حسینی، مسیر‌های منتهی به حرم مطهر رضوی به بستری برای قدم‌های استوار و دل‌های بی‌قرار تبدیل شده‌ است.

همزمان با اربعین حسینی، همایش پیاده روی جاماندگان اربعین زیر آسمان شهری که بوی محرم و صفر،کوچه‌پس‌کوچه‌هایش را در آغوش کشیده آغاز شد. 

اینجا مشهد است و بار دیگر موجی از ارادت به راه افتاده و هر قدم، قصیده‌ای است از عشق به اهل بیت علیه السلام.

دلهای جامانده قدم در مسیر عشق نهادند

مراسم جاماندگان اربعین حسینی با طلوع خورشید بر آسمان مشهد آغاز شده و هزاران عزادار جامانده از قافله کربلا امروز همزمان با بیستم صفر از میدان بسیج تا حرم مطهر امام رضا(ع) قدم در مسیر عشق گذاشته‌اند و در میان نوای نوحه و عطر نذری موکب‌ها، حماسه‌ای حسینی را تا اذان مغرب رقم می‌زنند.

 عزاداران حسینی در این حرکت معنوی با زمزمه زیارت اربعین در مسیری نمادین به سمت قطعه‌ای از بهشت قدم می‌نهند تا ارادت خود را به سرور وسالار شهیدان و ثامن الائمه (ع) نشان دهند.

صدای نوحه، پرچم‌های برافراشته و نگاه‌های اشک‌آلود، فضای شهر را به کربلای کوچک، اما پرشوری تبدیل کرده است. این مراسم تا ساعت۲۰ ادامه دارد و هر لحظه بر جمعیت مشتاق افزوده می‌شود؛ جمعیتی که گرچه از سفر به کربلا بازمانده‌اند، اما دل‌هایشان در مسیر عشق می‌تپد و با حسین (ع) هم‌نفس‌اند.

موکب هایی که به عشق حسین(ع) بر پا شدند

در طول مسیر عاشقان ائمه با برپایی موکب‌ها، پذیرای جاماندگان اربعین آقا ابا عبدالله الحسین هستند. موکب‌ها، در این مسیر نه در دارند، نه دعوت‌نامه، اما برایت جا باز می‌کنند.

آنچه بیش از هر چیز در این گردهمایی دلنشین به چشم می‌آید، حضور پررنگ نوجوانان و جوانان است؛ نسلی که با شور و شعوری وصف‌ناپذیر، قدم در این مسیر گذاشته‌اند. از کودکانی که در آغوش پدر و مادر، با چشمان کنجکاو به اطراف می‌نگرند و نخستین درس‌های عشق به حسین (ع) را می‌آموزند، تا نوجوانانی که با بسته‌های فرهنگی و بستنی نذری، خستگی را از تن زائران می‌زدایند.

جوانان با شور و شوق، با توزیع آب، شربت و پذیرایی و انواع بسته های فرهنگی، گوشه‌ای از تابلوی بی‌بدیل ایثار و خدمت را رقم می‌زنند. اینجا، عشق، بی‌مرزترین حقیقت است.

سیل جمعیت، بی‌وقفه در حرکت است؛ زن، مرد، کودک، پیر، جوان، دانشجو و کارگر و... در این مسیر، همه یک نام دارند: زائر. زائری که جامانده از قافله عاشقی و اکنون آمده تا با پای پیاده دلش را به ضریح برساند. آمده تا در هر قدم، حاجتی را زمزمه کند، یادی از اموات کند، برای شفای عزیزی دعا کند یا تنها، از ته دل بگوید: «یابن‌الحسن، العجل!»

کودکان در مسیر عاشقی

کودکانی که با نوای “لبیک یا حسین” به شور می آیند، و دستانی که پرچم‌های کوچک عزاداری را بالا برده‌اند، همه و همه، نویدبخش آینده‌ای روشن برای این مسیر نورانی است.

این پیاده‌روی، تنها یک راهپیمایی فیزیکی نیست؛ سفری است درونی، برای بازخوانی درس‌های کربلا. درس ایستادگی در برابر ظلم، درس ایثار و فداکاری، و درس عشق بی‌حد و حصر.

این‌جا، زندگی معنا می‌گیرد. معنایی که شاید در شلوغی‌های روزمره‌مان گم شده باشد. اربعین، فقط یک مناسک نیست؛ مدرسه‌ای‌ست برای فراموش‌کردن خود و یادآوری دیگری. مدرسه‌ای که باید با پا گذراند، با دل فهمید، و با اشک تمامش کرد.