سرنوشت خاموشی سینمای نهاوند 

به گزارش خبرگزاری بسیج از همدان، نهاوند یکی از مهم‌ترین مراکز فرهنگی غرب کشور، سابقه‌ای طولانی در هنر هفتم دارد. این شهرستان نخستین سالن سینما در استان، را تأسیس کرد؛ رویدادی که در زمان خود، نقطه عطفی در زندگی فرهنگی و اجتماعی منطقه بود. این سینماها فقط محل نمایش فیلم نبودند، بلکه بستری برای گردهمایی، تبادل اندیشه و شکل‌گیری خاطرات جمعی مردم به شمار می‌رفتند.

پیش از تأسیس «سینما تاج»، نهاوند سالنی برای نمایش فیلم در کنار اداره برق سابق داشت. این مکان متعلق به اسدالله مروتی، مدیر باشگاه عقاب تهران و نماینده وقت نهاوند در مجلس شورای ملی از حزب مردم بود که بعدها به کارخانه تولیدی تبدیل شد.

با احداث «سینما تاج»، دوران طلایی سینمای نهاوند آغاز شد. مالک اولیه آن مرحوم مهرجو بود؛ از خانواده‌ای فرهنگی و صاحب سینما «ایران» در کرمانشاه. بعدها، مالکیت به مرحوم جلیل خدادادیان رسید؛ فردی اهل مطالعه و از پیشکسوتان ورزش زورخانه‌ای در نهاوند که در گسترش این ورزش و فعالیت‌های فرهنگی شهر سهم بزرگی داشت.

افرادی همچون خیرالله فتحی معروف به «خدل» مسئول فروش نگاتیو بودند و مرحوم عمو عیسی فتحی نیز در این مجموعه فعالیت داشت. «سینما تاج» نه‌تنها یک مرکز فرهنگی، بلکه منبع امرار معاش بسیاری از خانواده‌ها بود.

پاییز ۱۳۸۳، این سینما برای آخرین‌بار چراغ‌های خود را روشن کرد. فیلم «درخت هلو» با تعداد اندکی تماشاگر اکران شد و پس از آن، فعالیت سینما به‌طور کامل متوقف گردید. مالک وقت گفت: «با تعطیلی سینما، بزرگ‌ترین مکان تفریحی و فرهنگی جوانان نهاوند از آنان گرفته شد و هیچ‌کس پاسخگوی این فقدان نبود».

با گذشت زمان، ساختمان آن به کافی‌شاپ، ساندویچ‌فروشی و انباری تبدیل شد. بدین ترتیب، نهاوند پس از حدود نیم قرن فعالیت سینمایی، عملاً از داشتن سینمای فعال محروم شد.

اکنون بیش از بیست سال است که نهاوند سینما ندارد. سال‌ها پیش احداث یک پردیس سینمایی برای شهرستان در برنامه قرار گرفت، اما به دلیل ضعف مدیریت و نبود پیگیری جدی، این پروژه به مقصد دیگری منتقل شد و مردم نهاوند از مزایای آن بی‌بهره ماندند.

امروز تنها امکان نمایش فیلم در نهاوند، گاهی در سالن اندیشه مجتمع فرهنگی امام خمینی(ره) فراهم می‌شود؛ سالنی که فاقد سیستم گرمایشی و سرمایشی مناسب، صندلی‌های استاندارد و تجهیزات صوتی و تصویری باکیفیت است.

نبود سینما فقط حذف یک مکان تفریحی نیست، بلکه به معنای حذف یک بستر مهم اجتماعی برای رشد فرهنگ، افزایش تعاملات فرهنگی، ارتقای سلیقه هنری و ایجاد نشاط عمومی است. این خلأ موجب کاهش مشارکت مردم در فعالیت‌های فرهنگی، مهاجرت نیروهای خلاق و کاهش سرزندگی اجتماعی می‌شود.

احیای سینما در نهاوند یک مطالبه لوکس یا حاشیه‌ای نیست، بلکه ضرورتی فرهنگی، اجتماعی و حتی اقتصادی است. تحقق آن نیازمند اراده مدیریتی قوی، برنامه عملیاتی شفاف، تأمین بودجه هدفمند و نظارت دقیق بر اجرا است. ادامه وضع موجود، شکاف فرهنگی میان نهاوند و دیگر شهرها را عمیق‌تر خواهد کرد.

سرگذشت سینمای نهاوند، از سالن کوچک کنار اداره برق، تا شکوه «سینما تاج» و خاموشی چراغ‌ها پس از «درخت هلو»، شاهدی روشن است بر اینکه چگونه کم‌توجهی مدیران می‌تواند زیرساخت‌های فرهنگی را از بین ببرد. بازگرداندن سینما به این شهرستان، بازگرداندن یک ساختمان نیست؛ این اقدام، احیای هویت فرهنگی، پیوند نسل‌ها و پاسداشت تاریخی است که نهاوند سزاوار آن است.

اما امروز، شهردار نهاوند وعده داده است که «پردیس سینمایی» را به این شهر بازمی‌گرداند؛ وعده‌ای که در دل بسیاری از شهروندان، یاد و حسرت روزگاری را زنده می‌کند که نهاوند نه‌تنها صاحب چند سالن مجهز، بلکه پرچمدار سینمای استان بود. اکنون مردم فرهنگ‌دوست و صبور نهاوند، با خاطره‌ی سالن‌هایی که سال‌ها پیش مأمن شادی و اندیشه‌شان بود، چشم‌انتظار تحقق این خبر هستند.

گفته می‌شود این مجموعه‌ بزرگ فرهنگی در هفته‌ دولت کلنگ‌زنی خواهد شد تا شاید پس از دو دهه خاموشی پرده نقره‌ای، دوباره صدای خنده، هیجان و کف‌زدن‌ها در سالن سینماهای این کهن‌شهر طنین‌انداز شود. اگر این وعده به عمل برسد، نه فقط یک ساختمان، بلکه بخشی فراموش‌شده از هویت فرهنگی نهاوند احیا خواهد شد؛ هویتی که سال‌ها میان وعده‌ها و سکوت‌ها خاک خورد و امروز امید می‌رود از نو جان بگیرد.

انتهای پیام/