تشکیل یک زنجیره حمایتی، برای حمایت معیشتی از مردم

به گزارش خبرگزاری بسیج از البرز، متن خطبه حجت السلام والمسلمین رادمرد امام جمعه ماهدشت، مبنی بر تقوا الهی، هفته وحدت، حوادث ۱۷ شهریور و مسائل شهری و منطقه‌ای، به شرح زیر است:

الحمدلله ربّ العالمین والحمدلله علی ما عرفنا من نفسه و ألهمنا من شکره و فتح لنا من ابواب العلم ِ بربوبیته و دَلنا علیه من الاخلاص فی توحیده و جنبنا من الإلحاد و الشک فی أمره و الحمدلله الذی مَنَّ علینا به محمدٍ و ولایة علیٍ و اولاده المعصومین صلوات الله علیه و علیهم سیما بقیه الله الاعظم علیه الصلاه و السلام// اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه والنصر و. //عبادالله اوصیکم بتقوی الله

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) یتَعَوَّذُ فِی کُلِّ یوْمٍ مِنْ سِتِّ خِصَالٍ: مِنَ الشَّکِّ وَ الشِّرْکِ وَ الْحَمِیةِ وَ الْغَضَبِ وَ الْبَغْی وَ الْحَسَدِ» (الخصال، ج۱، ص۳۲۹).

پیغمبر اکرم (صلّی الله علیه آله) هر روز از شش خصلت به خدای متعال پناه می‌برد.

معنای تقوا این است: مراقبت؛ مراقبت از خود، که هر روز انسان آن حفره‌ها و چاه‌ها و گودال‌هایی که سر راهش هست، اینها را بنشیند محاسبه کند و به خود تلقین کند مراقبت از اینها را.

پیغمبر با مقام عصمت، در عین حال این‌قدر مراقب خود است! همین مراقبت‌ها است که موجب آن عصمت هم می‌شود.

این شش خصوصیتی که پیغمبر هر روز از آنها به خدا پناه می‌برد، اینها است: اوّل، شک است.

شک همیشه از جهل ناشی نمی‌شود که یک مبنایی برای انسان روشن نباشد، شک کند؛ نه، گاهی مبنا هم روشن است برای انسان.

شک و تردیدِ نفْسانی، بسیاری از اوقات از وسوسه ناشی می‌شود؛ وارداتِ شیطانی نفْسِ انسان -که آن هم به نوبه‌ی خود معلول گرفتاری‌های ما و ابتلائات ما به امور دنیا است- شک ایجاد می‌کند.

امیرالمؤمنین (ع): «تباه‌کننده‌ترین چیز، شکّ و تردید است» (أهلَکُ شَیءٍ الشَّکُّ والارتِیابُ (غرر الحکم: ح ۳۳۱۸) حضرت در حکمت ۳۱ نهج البلاغه می‌فرمایند: شک بر چهار پایه استوار است (الشَّکُّ عَلَى أَرْبَعِ شُعَبٍ)؛ یعنی مبادی و سرچشمه‌هاى شک را در چهار چیز خلاصه می‌شود؛ و کسانى که به حق نمى‌رسند و در کفر مى‌مانند و غوطه‌ور مى‌شوند داراى این ضعف‌ها هستند: التَّمَارِی: عادت کردن به مراء و بحث و گفتگوهاى بى‌حاصل و آمیخته با لجاجت. الْهَوْلِ: ترس از جستجوگرى، تحقیق و کشف حقیقت (منظور از «هول» ترس و وحشت از روشن شدن حقایق و تصمیم‌گیرى بر طبق آن است).

التَّرَدُّدِ: وسواس و دودلى در تصمیم گیرى («تردد» اشاره به نوعى از وسواس است که به انسان اجازه نمى‌دهد حق را بشناسد و بر آن استوار بماند).

الِاسْتِسْلَامِ: تسلیم شدن در برابر شبهات و در حالت انفعالى فرو رفتن («استسلام» همان خودباختگى است که هر کس هر چه مى‌گوید، در برابر آن تسلیم مى‌شود و به همین دلیل نمى‌تواند حق را از میان آنها برگزیند و بر آن استوار بماند).

دوم وَ الشِّرک پیغمبر از شرک به خدای متعال هر روز پناه می‌برد.

خُب پیدا است که آن شرکِ جلی، خیلی دور از ساحت ما است که در مقابل یک بتی مثلاً سجده کنیم؛ این پیدا است که مراد از شرک، شرک خفی است که انسان غیر خدا را به نحوی داخل کند در کاری که باید برای خدا انجام بگیرد.

لذاست که انسان بایستی به طور دائم به خدای متعال پناه ببرد از این شرک که مِن حیث لا یشعر وارد می‌شود.

امام صادق (ع) فرمود: اگر مردمى خداى یگانه و بى‌شریک را بپرستند و نماز بخوانند و زکات بپردازند و حج بروند و ماه رمضان را روزه بگیرند (لَوْ أَنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ وَحْدَهُ لَا شَرِیکَ لَهُ وَ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَ آتَوُا الزَّکَاةَ وَ حَجُّوا الْبَیتَ وَ صَامُوا شَهْرَ رَمَضَان)، ولى از روى اعتراض به عملکرد خداوند یا پیامبر (ص) بگویند (ثُمَّ قَالُوا لِشَی‌ءٍ صَنَعَهُ اللَّهُ تَعَالَى أَوْ صَنَعَهُ النَّبِی) چرا خلاف آن را عمل نکرد (أَلَّا صَنَعَ خِلَافَ الَّذِی صَنَع)، یا در دلشان چنین اعتراضى کنند و به زبان نیاورند (أَوْ وَجَدُوا ذَلِکَ فِی قُلُوبِهِم)، به سبب همین اعتراض مشرک می‌شوند (لَکَانُوا بِذَلِکَ مُشْرِکِین).

آن گاه امام این آیه را تلاوت کرد: «فَلا وَ رَبِّکَ لا یؤْمِنُونَ حَتَّى یحَکِّمُوکَ فِیما شَجَرَ بَینَهُمْ ثُمَّ لا یجِدُوا فِی أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَیتَ وَ یسَلِّمُوا تَسْلِیماً» (نساء: ۶۵).

سپس امام فرمود: پس، تسلیم باشید (وَ عَلَیکُمْ بِالتَّسْلِیمِ (الکافی، ج‌۲، ص۳۹۸))].

سوم وَ الحَمِیَّة و حمیّت یعنی جانب‌داریِ بی‌منطق؛ از یک کسی، از یک چیزی، از یک فکری، از یک راهی، از یک گروهی، از یک خطی -به قول امروز، خط و خطوط- به طور بی‌منطق دفاع کند، جانب‌داری کند. اِذ جَعَلَ الَّذینَ کَفَروا فی قُلوبِهِمُ الحَمِیَّةَ حَمِیَّةَ الجاهِلِیَّة؛ (فتح: ۲۶) این از خصوصیات کفار بود در زمان پیغمبر که این، چون خویشاوند ما است، این، چون در قبیله‌ی ما است، این، چون جزو رفقای ما است، این، چون جزو مجموعه‌ی خط فکری ما است، هر غلطی کرد، ما بایستی سینه سپر کنیم و بیاییم از او دفاع کنیم.

این، چون همکار ما است در اداره، زیرمجموعه‌ی ما است و از این قبیل حرف‌ها، باید سینه‌مان را سپر کنیم از او دفاع کنیم، ولو هیچ منطقی پشت سر این دفاعِ ما نباشد! این حمیت است.

این حمیت، جانب‌داری، جانب‌داریِ گرم، همان حمایت است و ماده‌ی حمایت و ریشه‌ی حمایت و ... از این اشراب شده.

محکم دفاع کند از یک کسی، بدون هیچ منطقی. چهارم وَ الغَضَب، و خشمگین‌شدن، که اختیاریِ انسان نیست؛ چون غضب، عقل را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

انسان واقعاً باید پناه ببرد! آدم وقتی عصبانی شد، خیلی از راه‌های فهم و بصیرت جلوی انسان بسته می‌شود، انسان نمی‌فهمد چه کار می‌کند؛ مثلِ آدمِ مست است.

پنجم، وَ البَغی، و «بغی» یعنی دشمنی کردن علیه کسی، مجموعه‌ای، چیزی، آن هم بی‌دلیل.

از روی احساسات نفْسانی، انسان با یک کسی بیخودی دشمنی کند؛ این بغی است.

ششم وَ الحَسَد و یکی هم حسد؛ از حسد هم باید پناه برد به خدا، که مایه‌ی رنج خود و دیگران است.

شما به حسود هیچ بدی‌ای هم نکرده‌اید، اما او از درونِ خود دچار رنج است.

یک نعمتی را در شما می‌بیند، یک فضیلتی را یا امتیازی را در شما می‌بیند، در آتش می‌سوزد.

شما هم هیچ بدی‌ای به او نکرده‌اید، اما او بی‌دلیل با شما بد می‌شود، حسد! که این هم خیلی چیز خطرناکی است.

تقوا یعنی انسان از خودش مراقبت کند در برابر این شش خصلت، خدای متعال این توفیق را بیش از پیش به همه عنایت کند

خطبه دوم/ جمعه/۱۴ شهریور/۱۲ ربیع‌الاول/ولادت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله به روایت اهل سنت آغاز هفته وحدت دوشنبه/۱۷ شهریور/ قیام ۱۷ شهریور (۱۳۵۷ش) چهارشنبه/۱۹ شهریور/۱۷ ربیع‌الاول/ میلاد پیامبر اسلام (ص) (۵۳ سال قبل از هجرت) و ولادت امام صادق (ع) (۸۳ق)

اسلام که در میان ادیان مختلف، به‌عنوان اجـتماعی‌ترین دین مطرح است، بیشتر تعالیمش در قالب جماعت و اجـتماع قابلیت ظهور و اجرا پیدا می‌کند و هـمین امر باعث شده است از قدیمی‌ترین تا جدیدترین متون فقهی، اخلاقی و کلامی سهم مهمی از آموزه‌های خود را به موضوع وحدت و جماعت‌گرایی اختصاص دهند.

نقطه مقابل وحدت و اتحاد، تفرقه و تـشتت اسـت. دشمنان با تمام توان، وحدت اسلامی را نشانه گرفته‌اند و با تمام ابزار و وسایل خود در این راه تلاش می‌کنند.

در حقیقت همواره در امر مقدس وحدت اسلامی، با چند جریان رو‌به‌رو هستیم؛ یکی از این جریان‌ها، دشمنان آشکار، مشهود و مشخص اسلام و مسلمین هستند.

جریان دیگری که وجود دارد، منافقین و چهره‌های خطرناک در جامعه بشری و اسلامی هستند که به صورت پنهان و غیرمستقیم علیه وحدت مسلمین فعالیت می‌کنند.

جریان‌های تندرو متحجّرانه وهابیت تکفیری نیز جزء جریان‌های مانع شکل‌گیری وحدت اسلامی هستند.

در کنار این عوامل، جریان‌های تفرقه‌انداز داخلی نیز از جمله موانع ایجاد وحدت در میان امت اسلامی هستند؛ بنابراین تقویت اتحاد میان مسلمانان جهان، باعث بازدارندگی و مقابله با طوفان‌های ضد وحدت در عالم شده و می‌تواند این امواج را خنثی کند. نظام جمهوری اسلامی از همان سال‌های نخست به صورت عملی نشان داد که به وحدت مسلمانان جهان ایمان دارد و برای تحقق وحدت اسلامی تلاش می‌کند و به برکت ذهن بیدار امام خمینی (رضوان الله تعالی علیه) به وحدت و تقریب مسلمانان و پیشگیری از هر اقدام تفرقه‌انگیز، توجهی ویژه دارد.

امام راحل با برگزاری اولین کنفرانس وحدت، در واقع اساس عملیاتی شدن این وحدت را پایه‌ریزی کردند.

امام خمینی (ره) چند برنامه عملیاتی به منظور رفع بدبینی‌ها، تنازعات، تحریف‌ها و تهمت‌ها، از جمله حضور در نماز جماعت اهل سنت، ایجاد تجمعات مشترک میان علمای سنی و شیعه در کشور‌های مختلف و نامگذاری ۱۲ تا ۱۷ ربیع الاول (ایام ولادت پیامبر گرامی اسلام) به عنوان هفته وحدت را اجرایی کردند.

این مناسبت فرصتی است برای همگرایی بیشتر در میان امت اسلام در این شرایطی که دشمن در سرزمین‌های اسلامی براه انداخته خصوصا در سرزمین فلسطین و مردم مظلوم و مقتدر غزه، حل مسئله فلسطین تنها از مسیر وحدت مسلیمن می‌گذرد و اساسا طرح عادی سازی روابط اسرائیل با کشور‌های عربی، برای عدم اتحاد بین مسلمین است تا طرح خودشان یعنی اسرائیل بزرگ که اخیرا علنی کردند را به سرانجام برسانند و برخی حکام سرخوش عربی غافل از این حقیقت که اسرائیل دلسوز مسلمانان نیست، آمریکا دلسوز مسلمانان نیست، برای خنثی کردن توطئه‌های دشمن هم در درون کشور خودمان و هم در میان کشور‌های اسلامی وحدت و اتحاد از ضروری‌ترین موضوعات است

ان شاء الله خدای متعال هم یاری رساند وحدت بین امت مسلمان روز به روز بیشتر و بیشتر شود.

اوج‌گیری نهضت مردم ایران در سال ۱۳۵۷ که در رمضان آن سال، به اوج خود رسید، منجر به برگزاری تظاهرات میلیونی عید فطر (۱۳شهریور) شد.

این راهپیمایی زمینه‌ساز راهپیمایی ۱۵ و ۱۶ شهریور شد.

در پایان تظاهرات ۱۶شهریور، خبر تجمع دوباره در روز جمعه ۱۷شهریور در میدان ژاله پخش شد.

ساعت ۶صبح ۱۷شهریور، خبر حکومت‌نظامی، در حالی از رادیو اعلام شد که مردم بدون اطلاع از آن، به سمت میدان ژاله حرکت کرده بودند.

مأموران رژیم پس از چندبار اخطار به جمعیت فراوان تظاهرکننده، مردم را از زمین و هوا به رگبار گلوله بستند.

امام‌خمینی به مناسبت این فاجعه در پیامی از نجف، ضمن ابراز همدردی با مردم مسلمان ایران، این کشتار را صحنه‌سازی مبتذل رژیم پهلوی برای انتقام از ملت بی‌دفاع ایران شمرد و از مردم خواست تا از هیچ کمکی به مجروحان و بازماندگان این حادثه دریغ نکنند. این فاجعه –که تعداد کشته‌شدگان آن به‌طور دقیق مشخص نشد- واکنش‌های داخلی و خارجی زیادی به همراه داشت.

این حقیقت رژیم منحوس پهلوی است که در آن سال‌ها مردم دیدند و الان این حقایق نباید فراموش شود، الان عده‌ای از غفلت جوانان ما ایده‌هایی را مطرح می‌کنند که برخی دستگاه‌های ما مانند وزارت ارشاد و برخی مجموعه‌ها مانند ساترا غفلتا و دقیقا خواسته آنها را پیش مبرند و موریانه وار کار را جلو می‌برند و شده جریان شبیه جریان آن قورباغه‌ای که در دورن آب است و آرام آرام آب گرم می‌شود تا جایی که پخته می‌شود و خودش نمیفهمد و وقتی داغی را احساس کرد که دیگر توان جستن و پریدن را ندارد، این ذبح کنندگان فرهنگ اسلامی ممکن است حرف از اسلام بزنند، اما در عملشان بوی از اسلام نیست، این فرهنگ پوشش نتیجه اقدامات غلط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است، نتیجه ترک فعل مدیران آن است و این فریاد را و داد را کی باید بستاند؟

کارگروه ساماندهی مد و لباس کشور که ذیل وزارت فرهنگ و ارشاد هستند آبا نباید پاسخگوی مد و لباس کشور باشند؟ نباید پاسخگوی رها کردن بازار مد و لباس باشند، هر سال برای رفع تکلیف نمایشگاه‌هایی با بودجه‌های کلان برگزار می‌کنند، اما دریغ یک اثر کوچک در میان جامعه ما، پلتفرم‌هایی که فیلم سینمایی منتشر می‌کنند یا سایت‌هایی که اشتراک گذاری فیلم دارند به معنای واقعی کلمه در این خصوص و برخی مسائل دیگر رها شده هستند و هیچ نظارتی نیست مگر دیگر آش آنقدر شور شود که وارد عمل شوند آن زمان که اقدامشان موثر است و البته عملشان هم عملی بدرد بخوری نیست.

آقایی که می‌فرمایید کار فرهنگی در حوزه حجاب باید بشود، خب این دستگاه‌های عریض و طویل در اختیار چه کسی هست؟ این بودجه‌ها را کی اختصاص می‌دهد؟ این حقوق‌ها را کی می‌دهد؟ آیا این هلدینگ‌ها و شرکت‌های تولیدی بزرگ که محصولشان چیزدیگری است و برخی شرکت‌های خصولتی شفافیت مالی دارند؟ آیا کسی از اینها چیزی را مطالبه کرده؟ تبلیغات کالا‌هایی که دارند را کسی نظارتی دارد؟ فیلم‌ها و محتوا‌ها و فیلمنامه‌ها را کسی توجهی دارد؟

بله البته توجه دارند لکن توجه دینی و انقلابی ندارند، توجه‌ی به فرهنگ دینی و ایرانی مردم ندارند و مأموریتشان تغییر ذائقه مردم است و تغییر رفتار جوانان خصوصا، عادی سازی روابط، مشروب خوردن، سیگار کشیدن بانوان، موتور سواری و سایر رفتار‌هایی که در دوره‌ای در این کشور ناهنجار و ضد ارزش تلقی می‌شد، الان کسی نگران نیست و خانواده‌ها هم فرزندانشان را نمی‌توانند قانع کنند در خصوص مسائل اعتقادی، عمده اش این است که فرزندان در این فضای مجازی بی در و پیکر بدون آگاهی و مراقبت سیر می‌کنند، این‌ها مصائبی است که باید مردم مراقبت کنند تا خانوادهشان درگیر نشود و در میدان غفلت مسئولان فرهنگی کشور خانواده شان دچار سختی نشود. وقتی هلدینگ‌ها و شرکت‌های اقتصادی پای در این میدان گذاشتند، آیا اینها دلسوز فرهنگ هستند؟

فرهنگ اصلا براشان مهم نیست فقط و فقط جنبه اقتصادی و نفع‌های آن را مدنظر دارند و این خطرناک است، آقایان شورای عالی انقلاب فرهنگی و اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی اگر غیرتی مانده اقدامی کنید، از دولت فعلا جز میدان دادن به اینها چیزی ندیدیم.

ان شاءالله خدای متعال کمک و عنایت بفرماید و عاقبت ما را بخیر کند. نکته‌ای دیگر در حوزه فرهنگ عرض کنم و آن انتصاب برخی افرادی که هزینه برای نظام ایجاد می‌کنند و با غفلت در نگاه خوشبینانه دارند در پازل دشمن حرکت می‌کنند، نباید کسی را گذاشت و اصرار بر حضور اش در معاونت فرهنگی وزارت ارشاد داشت که براساس فعالیت‌ها و اقدامات و تصمیماتش حداقل با سر در آن وزارت خانه سنخیتی ندارد، شمایی که بخاطر او از مجلس کارت زرد میگیری و حاضر هستی او را تحمل کنی، بناست چه مأموریتی داشته باشد؟

ایجاد فضای دوقطبی برای نظام مگر در این شرایط سم نیست، چرا اقداماتی می‌کنند که بخواهند دامن بزنند به اینها، اگر گوش شنوایی هست فوری‌ترین اقدام برکناری ایشان است و شخصیتی شایسته و کسی که فهم فرهنگی و انقلابی داشته باشد را بگذارند و اگر سهمیه جریان سیاسی هست، دست از سهم خواهی‌ها بردارند و این مملکت ابن خون‌ها را نداده که شخصی که اعتقادی ندارد بیاید بر مسند بشیند و فرهنگ دینی و انقلابی ما را به تاراج دهد.

ما از استیضاح وزیری که اینگونه نمی‌تواند مقابل سهمیه‌ها بایستد و نتواند اسلام و احکام اسلام را پیاده کند و مدافع خود شهداء و آرمان‌های انقلاب باشد، استقبال می‌کنیم.

گله از نمایندگان مجلس که چرا نظارت‌ها را واقعی و موثر نمی‌کنند، تا این فجایع فرهنگی را شاهد نباشیم.

نکته بعدی در حوزه معیشت مردم هم یک گله عرض می‌کنیم که مسئولان عزیز عوض بیان علت که همه می‌دانند، بگویند درمان کردیم و نتیجه تا فلان روز مشخص می‌شود، وزیر محتر دادگستری می‌گویند که علت گران‌فروشی برنج ایرانی، دلالی است، خب این را همه می‌دانند و فریاد می‌زنند شما چه کردید در این رابطه، شما مسئول هستی، نباید علت را صرفا بیان کنی و گفتار درمانی بکنید، میگویند به کشاورز تکلیف نشده برنج را کیلویی چند بفروشد.

فعلا رقم قیمت برنج را اعلام نکرده‌ایم، خب بازار چه می‌شود؟

خودتان می‌گویید برنج پاکستانی باید قیمتش کیلویی ۷۰ باشد، الان ۱۴۰ می‌فروشند! ما از شما دستگاه‌های عریض و طویل سوال میکنیم سازمان حمایت از مصرف کنندگان، وزارت صمت، سازمان تعزیرات حکومتی، دادگستری‌ها و دادستانی‌ها و مجلس شورای اسلامی، کارگروه تنظیم بازار و ...، شما دقیقا کجا هستید؟

شما‌ها باید دغدغه اصلی تان معیشت باشد که با این قیمت‌ها و نظارت‌ها نمیدانم هست یا نیست، حالا بیایید کالابرگ هم بدید و خوشحال هم باشید که به مردم کالابرگ می‌دهید، خب قبلا با همان کالابرگ چند قلم میشد الان یک یا دو قلم اساسی می‌شود و با این اوضاع بازار، کالابرگ از کارآیی خواهد افتاد!

برای حمایت از مردم باید یک زنجیره‌ی حمایتی شکل بگیرد از تولید و قیمت‌گذاری و نظارت و کنترل قیمت و اقدامات حمایتی مانند کالابرگ و یارانه و ...، عدالت در تعیین و پرداخت حقوق و جلوگیری از ریخت و پاش‌های برخی مسئولان که در مجلس اعلام شد، چند میلیارد برای تغییر دکوراسیون و مبلمان دفترمعاون فرهنگی وزیر ارشاد هزینه شده، اینها باید رعایت و ملاحظه شود تا مشکل اساسی حل شود، البته این نوع بیان و مطالبه ما نافی زحمات خالصانه برخی مسئولان دیگر نیست و مورد تقدیر ما هم هستند و نه ناامید هستیم و نه حس ناامیدی بخواهیم تزریق کنیم ولی باید تذکر و هشدار داد و مراقبت کرد که نااهلان پست نگیرند، وقتی نا اهلی آمد مشکل از آن نااهل است و مسئولی که او را مسئولیت داد و آن دستگاه نظارتی که چشمش را بسته که باید رسیدگی شود.