دعا سلاح ناشناخته بندگان خداست

۱)یک زمانی در جنگ‌ها و درگیری‌ها، دو طرف معرکه از شمشیر و نیزه و تیرکمان استفاده می‌کردند و کلاه‌خود و زره و سپر را مدافع خود قرار می‌دادند. بعد از مدت زمانی، توپ و تانک و تفنگ به میدان جنگ وارد شد. در سال‌های اخیر انواع و اقسام بمب‌ها و بمب‌افکن‌ها در جنگ‌ها بکار برده شد و تنها سنگر و پدافندهای هوایی جوابگوی تهاجم بود. در عصر حاضر، در جنگ بین کشورها از انواع موشک و پهباد استفاده می‌شود و تنها نیروهای پدافند است که برای سرنگونی تجهیزات دشمن از قدرت خودش مایه می‌گذارد. در این میان مؤمنان برای دفع دشمن، غیر از اسباب مادی، از سلاحی استفاده می‌کنند که دشمن در مقابل آن هیچ راه مقابله‌ای ندارد.

۲) خداوند متعال در آیه ۱۸۶ سوره بقره، پس از بیان آیاتی درباره فضیلت و احکام ماه مبارک رمضان، می‌فرماید: «وَ اذا سَأَلَک عِبادی عَنّی فَانّی قَریبٌ اجیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ اذا دَعانِ فَلْیسْتَجیبُوا لی وَلْیؤْمِنُوا بی لَعَلَّهُمْ یرْشِدُونَ»؛ «و هنگامی که بندگان من، از تو درباره من سئوال کنند، بگو من نزدیکم؛ دعای دعاکننده را، به هنگامی که مرا می خواند، پاسخ می گویم! پس باید دعوت مرا بپذیرند، و به من ایمان بیاورند، تا راه یابند و به مقصد برسند.»

امام صادق(علیه‌السلام) در روایتی می‌فرماید: «اکثِرْ مِنَ الدُّعا فَانَّهُ مِفْتاحُ کلِّ رَحْمَةٍ وَ نَجاحُ کلِّ حاجَةٍ وَ لا ینالُ ما عِنْدَ اللَّهِ الَّا بِالدُّعا وَ لَیسَ بابٌ یکثَرُ قَرْعُهُ الَّا یوشَک انْ یفْتَحَ لِصاحِبِهِ»؛ «زیاد دعا کنید و در خواندن خدا اصرار کنید؛ زیرا کلید تمام رحمت ها و عامل پیروزی در هر حاجتی دعاست؛ نعمت ها و برکاتی که نزد خداوند است، بدون دعا به کسی نمی‌رسد، و هیچ دری وجود ندارد؛ مگر اینکه با اصرار و سماجت و پافشاری گشوده می شود.»

۳) معلوم می‌شود آن سلاح مؤمن، دعاست که جزء نکات جدی و فطری ماست.  دعا برای مومن نگهبان و حافظ است و نقش آن در تغییر سرنوشت بسیار اساسی است. دعا «سلاحی ناشناخته» برای دشمن است و اگر آن را زمین بگذاریم پاسخی در مقابل تعدّیات دشمن نداریم. برداشتن سلاح دعا آن هم به «صورت جمعی» هر چقدر که بیشتر باشد، اثر آن هم بیشتر است. قطعاً این سلاح برّنده‌تر و تاثیرگذارتر خواهد بود. زمانی‌که بفهمیم دعا سلاح است و قدرت تغییر دارد و می‌تواند سرنوشت جنگ‌ها و مقاومت‌ها را تغییر بدهد، آن موقع با اطمینان و باور به این سلاح دست می‌زنیم و احساس می‌کنیم، هر دعای ما در هر گوشه‌ای از عالم، در حقیقت یک کمک و تأیید است و اگر جمعی شود «سلاح جدیدی» است که دشمن به آن دسترسی و قدرت مقابله با آن را ندارد. بنابراین از جمله سلاح‌ها که برای دشمن ناشناخته است و یک‌دفعه خود را آشکار می‌کند، همین دعاست. 

۴) اگر این باور در جامعه شکل بگیرد، در هر حادثه‌ای، روح معنوی جامعه بالا می‌رود و جامعه به یک باور جدیدی می‌رسد و در رابطه با آن دعا «وحدت» پیدا می‌شود. دعا یکی از جنود الهیست و ‌توانستیم با خلق سلاح جدید و جنود جدید با دعاهای باورمندانه‌مان دشمن را از بین ببریم. جنودی که پی‌در‌پی و آماده و تعلیم دیده است. دعا به مقدار باور و آن واکنش سریعی است که لحظه‌ای تاخیر در آن نیست و اگر این باور قوی باشد، همین الان این جنود در آنجا اثرگذار می‌شود و این منافات با این ندارد که اینجا دعا کنیم و دیگری در جای دیگر بجنگند و پیروز شود. حال که زمینه‌اش نیست که بروم و با دشمن بجنگم. این دعا راهی است برای جنگیدن با دشمن. در روایت آمده است، دعا حتی برای اون قضایی که نازل شده هم قابل تغییر است و آن واقعه و حادثه نازل شده را به یک حسنه تبدیل می‌کند.
 باب دعا، باب عظیمی است که هم تولید سلاح است و هم تولید سپاه و جنود آماده و هم اینکه از همه انقطاع و به خدا وصل شدن است.

انتهای پیام/