معمای قدرت در جمهوری اسلامی؛ چرا دشمن با دانشگاه وارد جنگ شد؟

به گزارش خبرگزاری بسیج از کرمان، مجتبی منوچهری معاونت رسانه بسیج اساتید استان کرمان در پی اقدامات دشمن در چند دانشگاه کشور نوشت:

ستون اقتدار ملی مان؛ از دفاع مقدس تا نبرد‌های شناختی امروز:

مسائل اخیر در چند دانشگاه را اگر از سطح رخداد‌ها عبور دهیم و در تراز تحلیل قدرت بنگریم.

به یک واقعیت روشن می‌رسیم:

آنچه امروز هدف گرفته شده، نه یک رفتار مقطعی، بلکه یکی از مولفه‌های بنیادین قدرت جمهوری اسلامی ایران است.

قدرت ایران بزرگ، تک‌بعدی نیست.

نه صرفاً نظامی، نه صرفاً علمی، و نه صرفاً سیاسی.

قدرت ایران، شبکه‌ای از مولفه‌های هم‌افزا ست

که هرگاه در کنار هم قرار گرفته‌اند.

کشور را از سخت‌ترین بحران‌ها عبور داده‌اند.

نخستین مولفه: علم، دانشگاه و عقلانیت اسلامی ایرانی.

دانشگاه‌های کشور، ستون فقرات این منظومه است.

همان دانشگاهی که در دل تحریم‌ها.

مسیر پیشرفت را قطع که نکرد حتی بازتعریف نیز کرد.

دانشگاهی که خودکفایی را نه در شعار، بلکه در آزمایشگاه، کارگاه و میدان عمل رقم زد.

دانشگاهی که با رشدی چندبرابر میانگین جهانی.

ثابت کرد فشار خارجی، اگر به عقل و ایمان تکیه شود، می‌تواند به سکوی جهش تبدیل گردد.

بی‌جهت نیست که دانشگاه، امروز آماج عملیات روانی و هنجارشکنی قرار می‌گیرد.

چون دشمن می‌داند

اگر این مولفه تضعیف شود.

زنجیره قدرت دچار اختلال خواهد شد.

دومین مولفه: قدرت بازدارنده و نهاد‌های حافظ امنیت ملی.

تجربه نشان داده است

هرگاه ایران توان بازدارندگی خود را ارتقا داده.

سطح تهدید کاهش یافته است.

برچسب‌زنی‌های سیاسی و حقوقی اخیر علیه این نهادها، نه از موضع اخلاق.

که از سر درماندگی در برابر قدرتی است

که اجازه تحمیل اراده بیگانه را نمی‌دهد.

سومین مولفه: انسجام ملی و سرمایه اجتماعی.

این مولفه، پیشرانِ همه مولفه‌های دیگر است.

بدون آن، علم منزوی می‌شود

و قدرت، بی‌پشتوانه.

از همین روست که دشمن.

مستقیم سراغ شکاف‌های اجتماعی می‌رود.

نماد‌ها را می‌زند.

احساسات را تحریک می‌کند

و هویت مشترک را نشانه می‌گیرد.

اما این نخستین‌بار نیست که ایران مان با چنین سناریویی روبه‌رو می‌شود.

تجربه تاریخی دهه شصت

گواه روشنی است بر ظرفیت عبور ملت ایران از دل بحران‌های وجودی.

در روزگاری که کشور.

هم‌زمان با جنگ تحمیلی هشت‌ساله.

تحریم، ترور نخبگان و ناامنی داخلی را تجربه می‌کرد.

همین مولفه‌ها دست در دست هم دادند.

در آن سال‌ها.

دانشگاه و جبهه از هم جدا نبودند.

چمران‌ها.

نمادِ پیوند علم، ایمان و میدان بودند.

نخبگانی که از کلاس درس.

مستقیم به خط مقدم رفتند

و نشان دادند که دانشگاه، اگر هویت داشته باشد.

می‌تواند سرنوشت جنگ و کشور را تغییر دهد.

همان نسل.

پایه‌های خودباوری امروز را بنا نهاد.

خودباوری‌ای که امروز

در فناوری، دفاع، پزشکی و صنایع راهبردی

ثمر داده است.

قرآن این سنت تاریخی را چنین توصیف می‌کند:

«إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدَامَکُمْ»

اگر خدا را یاری کنید، خدا نیز شما را یاری می‌کند و گام‌هایتان را استوار می‌سازد.

امروز نیز.

راه روشن است.

حفظ و تقویت مولفه‌های قدرت

از مسیر اتحاد، گفت‌وگوی درون‌زا.

و تبعیت آگاهانه از هدایت ولیّ امر منجر به بازسازی سرمایه اجتماعی خواهد شد، پس

آینده ایران، نه تکرار بحران.

بلکه تکرار عبور‌های تاریخی موفق است.

همان‌گونه که از دهه شصت عبور کردیم.

از این مقطع نیز عبور خواهیم کرد؛ قوی‌تر، هوشمندتر، و با دانشگاهی که همچنان

چراغ راه این مسیر خواهد بود.

افق پیش‌رو، افق امید است؛ امیدی که از شعله‌های خاکستر شده بی خردانی، چون صدام بعثی، رجوی، کارتر و حالا ترامپ کثیف و نتانیاهو پلید جان می‌گیرد.