خبرگزاری بسیج، رقیه غلامی؛ اینجا مصلی است، اشک ها جاری و دل ها بی قرار، قلم توان نوشتن ندارد و زبان توان بیان.
اینجا مردم گریان هستند آقا، اینجا مردم نالان و بر سر زنان موبه می کنند و ضجه می زنند، چگونه دلت آمد ما را تنها و یتیم بگذاری و بروی.
شهادت لایق تو بود اما یتیمی لایق ما نه، ببین سر بر شانه هم گذاشته ایم، دلتنگ بیانات و سخنان تو نشسته ایم، بانوان تبریز با کودک خردسال آمده اند.

بانوان کفن پوشیده اند و خواهان انتقام سخت هستند و شعار «هیهات من الذله» سر می دهند.

آقا چگونه کام در دهان بگردد و بگوید؛ «شهادتت مبارک».
یادداشت
یادداشت؛
یادداشت خبرنگار/خاک جانسپرده؛