دشمن شاد شدن یعنی چه؟! اصلا دشمن کیست؟

به گزارش خبرگزاری بسیج از البرز، کارشناس مسائل رسانه ای در یادداشتی آورده است؛

من قضیه‌ "دشمن شاد شدنی" را که یک عده‌ای می‌گویند متوجه نمی‌شوم‌، دشمن شاد شدن یعنی چی؟ 

اگر بنا به دشمن شادی بود، ماجرا باید همان‌جا، در عاشورا تمام می‌شد؛ اما دیدگاه زینب کبری(س) چیز دیگری بود.

وی جز زیبایی چیزی ندیده بود و لگوی ما همیشه زینب کبری (س) بوده است؛ پس شهادت آقای ما چیزی جز زیبایی نیست.

اصلا دشمن کیست؟ 

اگر مرادمان دشمن خارجی است، تا جایی که دیده‌ایم شادی نکرده‌اند؛ بلکه به دنبال آتش‌بس افتاده‌اند.

اگر هم مرادمان دشمن داخلی است که در داخل مرزها دشمنی نداریم، اگر هم کسی شادمان است حتما دچار خطای محاسباتی است.

شادمانی از مرگ کسی، تنها زمانی اتفاق می‌افتد که شاد شونده گمان کند مرگ، پایان است و گرنه در دیدگاه الهی ِجهان، مرگ ( و خصوصا شهادت) نه تنها پایان راه نیست؛ بلکه آغاز کار است. 

مگر نه این که سید آوینی مان گفت :" در عالم رازی است که جز با خون فاش نمی‌شود."

خطای محاسباتی دیگر چیست؟ 

خطای محاسباتی همان است که مردم کوفه را به تردید انداخت شمر و عباس( ع) هر دو از یک قبیله‌اند، هر دو مسلمانند، هر دو نماز می‌خوانند، هر دو جانباز جنگند، یکیشان پسر علی (ع) و دومی یار علی بوده؛ اما باز هم به چاه ِکشتن امام‌شان افتادند. 

اما الان یک مقدار نباید فرق کند؟ تاریخ هیچ زمانی تا الان مرزی واضح‌تر بین حق و باطل نکشیده‌است! 

یک‌طرف اپستین زادگانی هستند که شکم‌هایشان از حرام دنیا و گوشت انسان پر شده و از ترس جانشان خون می‌ریزند و زیر زمین پناه می‌گیرند و طرف دیگر روزه‌دارانی که در میدان جهاد و دفاع جنگ را فرماندهی می‌کنند و شهید می‌شوند.

یک طرف کسانی هستند که دست شیطان را در ماهی که حتی بزرگ‌ترین شیطان‌ها اسیرند؛ بسته‌اند و طرف دیگر مظلومان و پا برهنگانی که داعیه‌ آزادی‌خواهی برداشته‌اند.

سبحان الله از ابتلائات آخرالزمانی که ممکن است آن‌قدر مارا دچار اشتباهات محاسباتی کند تا در شبی که بنا است از آسمان ندا دهند:" علی (ع) و شیعیانش به حق هستند"؛ دچار تردید شویم و از قافله‌ی اصحاب آخر الزمانی مهدی موعود جا بمانیم.