وقتی باران هم آواز مردم می شود 

خبرگزاری بسیج، رقیه غلامی؛ ساعت شش دقیقه بامداد نهم فروردین ۱۴۰۵ است، بوی اسپند، هوای ملس بهاری و هم آوازی باران صحنه ای زیبا به اجتماع مردم بخشیده است بخصوص وقتی که پرچم های دست مردم با طنین دل ها به اهتزاز در می آید.

باران تند و با شوق می بارد گویا می خواهند از خروش مردمی که برای دفاع از کشور و بیعت با رهبر و نظام زیر آن ایستاده اند سبقت بگیرد.

کناری می‌ایستم، زنی میانسال که با پرچمی کوچک در دستش روی سکویی نشسته است، مردی جوان همراه پسر خردسال عکس می گیرد، خانواده ها پشت پرچم افقی طویل که به عنوان حایل خیابان از ماشین ها قرار گرفته ایستاده اند با پرچم های ایران، حزب الله، امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) و کاروان خودرویی را که از سمت خیابان امام می آیند بدرقه می کنند.

پشت سر موکبی پذیرای مردم است با چایی که بخار آن از استکان ها بالا می رود و تصویر دیگری از دمای هوای بهاری دارد و نوای حیدر حیدر که از بلندگو پخش می شود شور خاصی به اجتماع می دهد.

نوجوانان میان خیابان وسط راه خودروها به احترام پرچم و ایران دست به سینه از خودروها استقبال و آن ها را بدرقه می کنند و مادران چه مادرانه فرزندان جوان خود را همراهی و از مادر خود این مام میهن پاسداری می کنند.

هرچه می خواهم بنویسم واژه ها کم می آورند و جملاتم ناقص می مانند در برابر عظمت مردمی که نزدیک یک ماه است میدان داری و از رزمندگان خود خمایت می کنند، عظمتی که تاریخ ایران در برهه های مختلف آن را تجربه کرده است اما هنوز برای دشمنان و برخی مدعیان داخل غیر قابل باور و در عین حال شگفت آور است.