کودک امروز با چه خطرهایی روبه‌روست؟
یک کودک در فضای مجازی فقط با بازی و محتوای سرگرم‌کننده مواجه نیست. دسترسی به محتوای نامناسب و خشونت‌آمیز، آزار و قلدری آنلاین، ارتباط با افراد ناشناس، سوءاستفاده و بهره‌کشی جنسی، فشار برای شبیه شدن به دیگران و مقایسه دائمی، بخشی از خطرهای این فضاست.
بر اساس داده‌های یونیسف در سال ۲۰۲۶، حدود ۲۰ میلیون نوجوان ۱۲ تا ۱۷ ساله در ۲۱ کشور طی یک سال با نوعی سوءاستفاده یا بهره‌کشی جنسی تسهیل‌شده با فناوری مواجه شده‌اند؛ بخشی از این موارد در شبکه‌های اجتماعی رخ داده است.
در کنار این خطرها، مسئله دیگری نیز وجود دارد: از دست رفتن بخشی از خودِ کودکی. ساعت‌هایی که می‌توانست صرف بازی، گفت‌وگو، خیال‌پردازی و تجربه جهان واقعی شود، ممکن است در چرخه‌ای بی‌پایان از اسکرول و تماشای محتوا از بین برود.
وقتی مسئولیت فقط بر دوش خانواده نیست
سال‌ها وقتی صحبت از آسیب‌های فضای مجازی برای کودکان می‌شد، انگشت اتهام بیشتر به سمت خانواده می‌رفت: «باید زمان استفاده از گوشی را کنترل کنند»، «باید سواد رسانه‌ای کودک را بالا ببرند»، «باید بدانند فرزندشان چه محتوایی می‌بیند» همه اینها مهم است؛ اما یک واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت: یک کودک در برابر پلتفرمی که با الگوریتم‌های پیچیده برای جلب توجه و ماندگاری کاربر طراحی شده، دستِ برابر ندارد. همین نگاه در سال‌های اخیر در بسیاری از کشورها در حال تغییر است. بحث دیگر فقط این نیست که والدین چگونه فرزندشان را مدیریت کنند؛ بلکه این پرسش مطرح شده که خود پلتفرم‌ها و دولت‌ها برای حفاظت از کودک چه مسئولیتی دارند؟
به همین دلیل، در سال‌های اخیر برخی کشورها به سمت مسئولیت‌پذیر کردن پلتفرم‌ها و محدود کردن دسترسی کودکان حرکت کرده‌اند. استرالیا از دسامبر ۲۰۲۵ شرکت‌های بزرگ شبکه‌های اجتماعی را موظف کرده است برای جلوگیری از داشتن حساب کاربری افراد زیر ۱۶ سال اقدام کنند. بریتانیا نیز در سال ۲۰۲۶ از حرکت به سمت محدودیت‌های بیشتر برای استفاده افراد زیر ۱۶ سال از شبکه‌های اجتماعی و کنترل قابلیت‌های پرخطر خبر داده است. این روند به این دو کشور محدود نمانده و شمار کشورهایی که محدودیت‌های سنی یا سیاست‌های مشابه را اجرا، تصویب یا بررسی می‌کنند، افزایش یافته است.
بنابراین روز ملی کودک شاید بهترین زمان برای پرسیدن یک سؤال ساده اما مهم باشد: ما از کودکان می‌خواهیم خودشان را با جهان دیجیتال وفق دهند؛ اما آیا جهان دیجیتال را مجبور کرده‌ایم خودش را با نیازها و آسیب‌پذیری‌های کودکان وفق دهد؟ کودکی نباید بهای مدل کسب‌وکار شبکه‌های اجتماعی را بپردازد. حفاظت از کودک در فضای مجازی دیگر فقط وظیفه مادر و پدر نیست؛ یک مسئولیت اجتماعی، حقوقی و حاکمیتی است.
سهم ایران از حفاظت از کودکان در دنیای دیجیتال چیست؟
در ایران هم نگرانی درباره حضور کودکان در فضای مجازی موضوع تازه‌ای نیست. از سال‌ها پیش، حمایت از کودکان و نوجوانان در فضای مجازی وارد ادبیات سیاست‌گذاری کشور شده و اقداماتی برای آموزش خانواده‌ها، ارتقای سواد رسانه‌ای، راه‌اندازی خدمات و سامانه‌های ویژه کودکان و نوجوانان و ایجاد چارچوب‌های حمایتی انجام شده است.
به عنوان مثال در حوزه اقدام، ایران از سال ۱۴۰۰ «سند صیانت از کودکان و نوجوانان در فضای مجازی» را در شورای عالی فضای مجازی تصویب کرده است. این سند، ایجاد «محیط صیانت‌شده» متناسب با سن کودک و نوجوان و فراهم کردن فضای مجازی ویژه آنان را به‌عنوان هدف مطرح می‌کند. در سال‌های اخیر نیز بحث احراز سن و تفکیک دسترسی کودکان و نوجوانان جدی‌تر شده و در نسخه‌های جدید طرح‌های مرتبط با تنظیم فضای مجازی، برای ارائه برخی خدمات دیجیتال به افراد زیر ۱۶ سال، سازوکارهایی برای احراز سن پیش‌بینی شده است.
بنابراین ایران نیازمند یک سیاست جامع برای حفاظت از کودک در فضای دیجیتال است؛ سیاستی که فقط به فیلتر یا ممنوعیت خلاصه نشود و در عین حال، مسئله را هم به توصیه‌های اخلاقی به والدین تقلیل ندهد. تعیین سن مناسب برای دسترسی به شبکه‌های اجتماعی، احراز سن، محدود کردن ارتباط افراد ناشناس با کودکان، حفاظت از تصاویر و اطلاعات شخصی آنها، مقابله با محتوای جنسی و خشونت‌آمیز، ایجاد سازوکار سریع برای گزارش آزار آنلاین و الزام پلتفرم‌ها به رعایت استانداردهای ایمنی کودک، می‌تواند بخشی از این مسیر باشد.
