خلبانی که پیش از آغاز جنگ به شهادت رسید

به گزارش خبرگزاری بسیج اصفهان؛

گاهی در گوشه‌ای از یک گلزار شهدا، سنگ مزاری دیده می‌شود که روایتگر زندگی مردی است که پیکر او در جای دیگری آرام گرفته است؛ گویی سنگ‌ها نیز برای زنده نگه‌داشتن یاد قهرمانان، مرز نمی‌شناسند. یکی از این روایت‌های کمتر شنیده‌شده، داستان سرهنگ خلبان شهید علی شمسبگی است؛ مردی از دیار شهرضا که نامش با آسمان، پرواز و روزهای پرالتهاب پیش از آغاز رسمی جنگ تحمیلی گره خورده است.

چند متر مانده به مزار شهید محمدابراهیم همت در گلزار شهدای شهرضا، سنگ مزاری به یاد این خلبان شهید نصب شده است؛ اما پیکر او، بنا بر وصیتش و درخواست همسرش، در بهشت‌زهرا(س) تهران، قطعه ۲۴، ردیف ۳۲، شماره ۲۸ به خاک سپرده شده است. در سوی دیگر این روایت، مزار شهید همت در شهرضا قرار دارد، درحالی‌که علاقه‌مندانش سنگ مزاری نیز به یاد او در بهشت‌زهرا(س) تهران نصب کرده‌اند.

دو مزار در دو شهر، دو روایت از دلبستگی و وفاداری؛ اما یک حقیقت مشترک: جایگاه شهدا نه به سنگ و مزار، که به نامی است که در حافظه یک ملت ماندگار می‌شود. نام‌هایی که به تعبیر شاعرانه، در جریده عالم دوام خود را ثبت کرده‌اند.

از کارگری در روزهای تعطیل تا پرواز در آسمان

سرهنگ خلبان شهید علی شمسبگی، فرزند حیدر، در سال ۱۳۲۵ در شهرضا و در خانواده‌ای با وضعیت اقتصادی متوسط دیده به جهان گشود. هنوز کودکی بیش نبود که پدرش را از دست داد؛ اتفاقی که زندگی او و خانواده‌اش را با دشواری‌هایی جدی روبه‌رو کرد.

علی برای ادامه تحصیل و تأمین بخشی از هزینه‌های زندگی، ناچار بود در کنار درس، کار هم بکند. روزهای مدرسه را به آموختن می‌گذراند و در روزهای تعطیل و پایان هفته، در کارهای ساختمانی به کارگری می‌پرداخت تا بتواند چرخ زندگی را بچرخاند و از ادامه تحصیل بازنماند.

سختی‌های زندگی اما نتوانست اراده او را درهم بشکند. او با پشتکار و تلاش فراوان، تحصیلات خود را ادامه داد و سرانجام با کسب رتبه‌ای خوب، موفق به دریافت دیپلم طبیعی از دبیرستان سپهر شهرضا شد؛ موفقیتی که نخستین گام در مسیر تحقق رؤیاهای بزرگ‌ترش بود.

رؤیای پرواز؛ از همافری تا خلبانی فانتوم

علاقه به خدمت در نیروی هوایی، مسیر زندگی علی شمسبگی را به سوی آسمان هدایت کرد. او پس از شرکت در آزمون ورودی، فعالیت خود را در نیروی هوایی ارتش به‌عنوان همافر آغاز کرد؛ اما علاقه‌اش به خلبانی، او را به انتخاب مسیری متفاوت سوق داد.

شمسبگی با پیگیری هدف خود، وارد دوره‌های تخصصی آموزش خلبانی شد و برای ادامه تحصیل و فراگیری این فن به آمریکا اعزام شد. او از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ در این کشور به آموزش پرداخت و پس از گذراندن دوره‌های لازم و دریافت مجوز خلبانی هواپیمای جنگنده اف‌ـ۴ فانتوم، به ایران بازگشت.

بازگشت او به کشور، آغاز مرحله‌ای تازه از خدمت نظامی‌اش بود. توانایی و شایستگی‌اش سبب شد تا به‌عنوان یکی از خلبانان برجسته فانتوم شناخته شود؛ خلبانی که سال‌ها تلاش و آموزش را پشت سر گذاشته بود تا در حساس‌ترین لحظات، آماده دفاع از سرزمینش باشد.

فرماندهی در روزهای پرالتهاب پیش از جنگ

شهریورماه ۱۳۵۹، ایران روزهای ناآرامی را پشت سر می‌گذاشت. تنش‌های مرزی افزایش یافته بود و تحرکات نیروهای عراقی در مناطق غربی کشور، نگرانی‌ها درباره وقوع جنگی گسترده را بیشتر می‌کرد.

در چنین شرایطی، شهید شمسبگی مسئولیت فرماندهی گردان ۳۱ شکاری همدان را بر عهده داشت. مأموریت او، شناسایی اهداف مهم زمینی در منطقه سرپل ذهاب بود؛ مأموریتی که اهمیت آن در شرایط حساس آن روزها دوچندان شده بود.

او برای انجام این مأموریت با یک فروند بالگرد به منطقه اعزام شد. پروازی که قرار بود بخشی از وظیفه نظامی او در حفاظت از کشور باشد، سرانجام به واپسین پرواز زندگی‌اش تبدیل شد.

نوزدهم شهریور؛ پروازی که بازگشتی نداشت

نوزدهم شهریورماه سال ۱۳۵۹، چند روز پیش از آغاز رسمی جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، سرهنگ خلبان علی شمسبگی در جریان گشت‌زنی هوایی در منطقه غرب کشور، همراه با تعدادی از هم‌رزمانش، هدف حمله نیروهای عراقی قرار گرفت.

بر اثر اصابت موشک، او به شهادت رسید و بدین‌ترتیب، زندگی خلبانی که سال‌ها برای پرواز و دفاع از میهن آماده شده بود، در آسمان غرب کشور به پایان رسید.

شهادت او در زمانی رقم خورد که هنوز تهاجم سراسری عراق به ایران آغاز نشده بود؛ اما نشانه‌های یک رویارویی گسترده آشکار شده بود و نیروهای نظامی کشور در مناطق مرزی، با خطرات جدی مواجه بودند.

از همین رو، شهید شمسبگی را می‌توان در شمار شهدای پیش از آغاز رسمی جنگ تحمیلی و از چهره‌هایی دانست که در روزهای مقدمه دفاع مقدس، جان خود را در راه انجام وظیفه و دفاع از کشور فدا کردند.

نامی که در دو شهر زنده است

امروز، یاد شهید علی شمسبگی در دو نقطه، به شکلی متفاوت، گرامی داشته می‌شود؛ مزار واقعی او در بهشت‌زهرا(س) تهران قرار دارد و سنگ یادبودش در گلزار شهدای شهرضا، زادگاهش، یادآور زندگی و پرواز اوست.

این دو نشانی، تنها تفاوتی جغرافیایی نیستند؛ بلکه پیوندی میان زادگاه و آرامگاه، میان خاطره و حقیقت، و میان مردمی هستند که قهرمانان خود را فراموش نمی‌کنند.

شهید شمسبگی از میان مردمی برخاست که سختی‌های زندگی را می‌شناختند. از روزهایی که برای تأمین هزینه تحصیل کارگری می‌کرد تا زمانی که در جایگاه یکی از خلبانان نیروی هوایی ارتش قرار گرفت، مسیری را پیمود که با تلاش، پشتکار و عشق به خدمت معنا پیدا می‌کرد.

او حتی فرصت نیافت سال‌های طولانی جنگ تحمیلی را تجربه کند؛ اما پیش از آغاز رسمی آن، جان خود را در راه انجام مأموریت نظامی‌اش از دست داد و نامش در تاریخ شهدای این سرزمین ثبت شد.

شهید علی شمسبگی، خلبانی که پیش از آغاز جنگ، به آسمان شهادت پیوست؛ مردی از شهرضا که پرواز آخرش، او را برای همیشه در حافظه دفاع مقدس ماندگار کرد.

عکس

عکس

عکس

عکس