سفره‌ای که همچنان گسترده است

قزوین- به گزارش خبرگزاری بسیج، بعضی روزها را تقویم نمی‌نویسد؛ دل می‌نویسد. اولین روز ایام فاطمیه که از راه می‌رسد، انگار تمام کوچه‌های شهر بوی حزن می‌گیرند و آدم‌هایی که سال‌ها با نام فاطمه (س) زیسته‌اند، ناخودآگاه به سمت خاطراتشان کشیده می‌شوند. دلم گرفته است؛ دلی که سال‌هاست با یاد او و با یاد رهبری که فاطمی زیست و فاطمی رفت، گره خورده است. در این روزها، هر کلیپ، هر روضه، هر نوای «یا فاطمه الزهرا» گویی پیکی است که از گذشته می‌آید و داغی را که هنوز کهنه نشده، دوباره تازه می‌کند. اما در دل این غم، اعتقادی هست که همچون چراغی در تاریکی می‌درخشد: شهادت لایق هر کسی نیست و لازمه‌اش این است که در زندگی، شهیدوار زندگی کنی.

اولین روز ایام فاطمیه است. دلم گرفته و بی‌اختیار به فضای مجازی پناه می‌برم؛ شاید در میان انبوه تصاویر و ویدئوها، چیزی آرامم کند. ناگهان کلیپی با عنوان «سفره‌دار روضه‌های فاطمیه امسال کجایی» نظرم را جلب می‌کند. انگشتانم بی‌اراده روی صفحه می‌لغزد و کلیپ باز می شود، تصویر چهره‌ای که سال‌ها سفره‌دار این روضه‌ها بود. دوباره داغ شهادت و نبودنش برایم تکرار می‌شود؛ هرچند نبودنش را هنوز هم باور ندارم. اما یقین دارم که سفره‌داری‌اش را فاطمه زهرا (س) خوب خرید.

در همین حال، صدای دعایش از کلیپ پخش می‌شود؛ دعای اول او با صدای غمگین و پرصلابت: «پروردگارا به حق فاطمه زهرا ما را فاطمی زنده بدار و فاطمی بمیران.» بغض راه گلویم را می‌بندد. ناگهان ۲۸سال به عقب برمی‌گردم؛ به دوران دانش‌آموزی، آن روزها که مهمان سفره روضه‌اش بودم. یادم می‌آید با چه عشقی خانواده را راضی کردم که، شب شهادت، در بیت رهبری مهمان سفره روضه‌اش باشیم. چه ابهتی داشت؛ ابهتی که هر کس از دوست و دشمن، از نزدیک می‌دید، خواه و ناخواه مجذوب صلابتش می‌شد چون یقین دارم که سراسر زندگی‌اش فاطمی بود؛ زندگی‌ای که در آن، ساده‌زیستی، ایثار، دفاع از حق و ایستادگی در برابر ظلم، همچون حضرت زهرا (س) در متن آن جاری بود.

دعای بعدی که از زبان شیوایش پخش می‌شود، دلم را بیشتر می‌لرزاند: «خدایا به حق محمد و آل محمد ما را فاطمی محشور کن.» این جمله را که می‌شنوم، یقین می‌کنم که خدا خوب خریدار بنده‌های خوب خود است. شهادت لایق هر کسی نیست و لازمه‌اش این است که در زندگی، شهیدوار زندگی کنی؛ شهیدوار یعنی در برابر ناحق سکوت نکنی، یعنی حق را بگویی حتی اگر تنها باشی، یعنی زندگی‌ات وقف خدمت به مردم باشد. و می‌دانم که آن روز هم سفره خانم فاطمه زهرا (س) گسترده است؛ سفره‌ای که امیدوارم ما هم بتوانیم بر سر آن بنشینیم و با مسائلی که پیش آمده بتوانیم پای اعتقادات خود بایستیم.

این روزها، ایام فاطمیه با یاد شهادت رهبری گره خورده است؛ رهبری که خودش فاطمی زیست و فاطمی رفت. او که سال‌ها سفره‌دار روضه‌های فاطمیه بود، امسال در میان ما نیست، اما سفره‌اش همچنان گسترده است. او که با صدای پرصلابتش دعای «ما را فاطمی زنده بدار و فاطمی بمیران» را می‌خواند، خودش مصداق کامل این دعا شد. او که در زندگی‌اش، فاطمی بودن را نه در شعار، بلکه در عمل نشان داد؛ در ساده‌زیستی، در دفاع از مظلوم، در ایستادگی در برابر ظالمان و در خدمت به مردم.

در این روزها، هر کسی به نوعی با این ایام پیوند خورده است. برخی با روضه، برخی با سینه‌زنی، برخی با خدمت به مردم و برخی با اندیشیدن به سیره فاطمی و من در میان این همه، به این می‌اندیشم که چگونه می‌توان پای اعتقادات خود ایستاد؛ اعتقاداتی که سال‌ها با نام فاطمه (س) و با یاد رهبری که فاطمی زیست، شکل گرفته است. اعتقاداتی که می‌گوید: «شهادت لایق هر کسی نیست و لازمه‌اش این است که در زندگی شهیدوار زندگی کنی.» و این یعنی: در برابر ظلم سکوت نکن.

ایام فاطمیه، ایام اندیشیدن به سیره فاطمی است؛ سیره‌ای که در زندگی رهبری که فاطمی زیست و فاطمی رفت، تجلی یافت. او که سال‌ها سفره‌دار روضه‌های فاطمیه بود، امسال در میان ما نیست، اما سفره‌اش همچنان گسترده است و ما را به این می‌خواند که پای اعتقادات خود بایستیم و در زندگی، شهیدوار زندگی کنیم. و این، همان دعایی است که او با صدای پرصلابتش می‌خواند: «پروردگارا به حق فاطمه زهرا ما را فاطمی زنده بدار و فاطمی بمیران.»

اعظم علویری 

انتهای پيام/۱۰۰۴