چاه شماره ۱۱ اسدآباد مسکّنی برای درد امروز، نه درمان بحران آب

به گزارش خبرگزاری بسیج از همدان، پایان حفاری و تجهیز چاه شماره ۱۱ اسدآباد با اعتبار ۱۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان، خبری است که می‌تواند برای شهروندانی که ماه‌ها با قطعی و افت فشار آب دست‌وپنجه نرم کرده‌اند، امیدوارکننده باشد.

اضافه‌شدن این چاه به مدار بهره‌برداری، بخشی از کمبود منابع تأمین آب شرب شهر را جبران می‌کند و بی‌تردید از شدت مشکلات کوتاه‌مدت می‌کاهد.

مدیر امور آب و فاضلاب اسدآباد نیز با پذیرش صریح دشواری سال گذشته و عذرخواهی از شهروندان، از تلاش شبانه‌روزی همکاران و پیگیری مسئولان برای جذب اعتبار سخن گفته است؛ رویکردی که شفافیت و مسئولیت‌پذیری را نشان می‌دهد. اما نباید این دستاورد را با حل شدن ریشه‌ای بحران آب اشتباه گرفت.

چاه شماره ۱۱ بیش از آنکه راه‌حل باشد، یک «قرص مسکّن» است. مسکّن درد را موقتاً کاهش می‌دهد، اما بیماری را درمان نمی‌کند.

مشکل اسدآباد فقط کمبود یک یا دو حلقه چاه نیست؛ مشکل، افت بلندمدت سطح آب‌های زیرزمینی، کسری آبخوان، برداشت بی‌رویه و فرونشست زمین است. همان عواملی که باعث شد چند چاه شهر از مدار خارج شود و ظرفیت تأمین آب به‌طور محسوس کاهش یابد.

در چنین شرایطی، حفاری چاه جدید و تجهیز آن، پاسخی اضطراری و لازم است، اما اگر ادامه پیدا کند و به جای مدیریت مصرف و کنترل برداشت، به راهبرد اصلی تبدیل شود، ممکن است بحران را یک مرحله عقب‌تر بیندازد، نه اینکه آن را حل کند.

 نکته مهم این است که چاه شماره ۱۱ یکی از چاه‌های جایگزین در مجموعه اقدامات اضطراری است. ارزش آن را نباید انکار کرد؛ همین چاه می‌تواند فشار بر شبکه و شهروندان را در کوتاه‌مدت کم کند. اما پرسش اصلی این است، پس از این چاه چه؟ آیا برنامه‌ای برای کاهش وابستگی به آب زیرزمینی وجود دارد؟ آیا منابع پایدار سطحی، انتقال آب از سدهای همجوار، بازچرخانی پساب، فرهنگ‌سازی مصرف و کنترل چاه‌های غیرمجاز به‌طور جدی در دستور کار است؟ بدون پاسخ روشن به این پرسش‌ها، هر چاه جدید تنها زمان می‌خرد، نه اینکه مسئله را پایان دهد.

بنابراین، درست‌ترین ارزیابی از خبر چاه شماره ۱۱ این است: «یک گام ضروری، اما ناکافی». باید از تلاش مهندسان و کارگرانی که در شرایط سخت این پروژه را به سرانجام رساندند قدردانی کرد و در همان حال، از مسئولان خواست برنامه جامع و زمان‌بندی‌شده‌ای برای عبور از بحران ساختاری آب اسدآباد ارائه کنند. شهروندان نیز باید در جریان واقعیت‌ها قرار بگیرند؛ نه با وعده‌های خوش‌بینانه، نه با انکار مشکل، بلکه با شفافیت کامل درباره محدودیت‌ها، هزینه‌ها و راهکارهای بلندمدت.

 چاه شماره ۱۱ می‌تواند درد امروز را کم کند، اما درمان اسدآباد به چیزی فراتر از حفاری نیاز دارد: مدیریت پایدار منابع آب، اصلاح الگوی مصرف و اراده‌ای جدی برای تغییر مسیر. تا آن زمان، این چاه یک مسکّن است؛ لازم، مفید، اما به‌تنهایی درمان‌کننده نیست.

انتهای پیام/