اجتماعات شبانه نیشابور رنگ صورتی به خود گرفت

به گزارش خبرگزاری بسیج خراسان رضوی از نیشابور، شب‌های نیشابور در ایام میلاد حضرت معصومه (س) و روز دختر، فقط «اجتماع» نیست؛ یک جور ایستادن در کنار آرمان‌هاست. بلوار فضل و حسینیه خیابان امام خمینی (ره) غروب که می‌شود، با رنگ صورتی بادکنک‌ها و حضور پرشور دختران، تبدیل می‌شود به صحنه‌ای از شوق، امید و به‌هم‌پیوستگی. دخترانی که از بعد نماز مغرب و عشا، با خانواده‌هایشان خود را به اجتماعات شبانه می‌رسانند؛ بعضی با بادکنک صورتی در دست، برخی با کوله‌پشتی مدرسه بر دوش و بعضی با چشم‌هایی که انگار از قبل تصمیم گرفته‌اند در آینده این کشور سهیم باشند.

شور دخترانه با لباس مدرسه و یاد شهدا دانش‌آموز میناب

در اجتماع شبانه دختران نیشابوری بیش از ۲۰۰ دانش‌آموز دختر با لباس مدرسه و عکس دختران شهید مدرسه طیبه میناب، با حرکت دسته‌جمعی‌شان و سردادن شعارهای «مرگ بر آمریکا»، «مرک بر اسرائیل»، «رفیق شهیدم راهت ادامه دارد»، شور خاصی ایجاد کرده اند. دیدن دخترانی با قامت نوجوانی که تصویر شهید را در دست گرفته‌اند، حس عجیبی می‌دهد؛ ترکیبی از احترام، امید و انگیزه‌ای که از متن یک روایت می‌آید.

یکی از دختران وقتی عکس شهید را بالا می‌گیرد، نگاهش فقط به قاب نیست؛ انگار به جاده‌ای نگاه می‌کند که باید ادامه پیدا کند. در نگاه‌ها یک پیام مشترک دیده می‌شود: «ما فراموش نمی‌کنیم.»

حضور دختران با لباس اقشار مختلف؛ از پزشکی تا ورزش

در قسمت دیگری از این اجتماع، دخترانی با لباس‌های نمادین اقشار مختلف آمده‌اند: پزشکی، معلمی، خبرنگاری، آتش‌نشانی، هلال‌احمر، اورژانس، بسیج، سازندگی، لباس‌های نظامی، ورزش و حتی جلوه‌ای از لباس عشایر.

 پزشکان و پرستاران: دخترانی با لباس‌های سفید که نشان از خدمت در عرصه بهداشت و درمان داشتند.
 معلمان: با لباس فرم مخصوص که نماد علم و دانش بودند
خبرنگاران: با دوربین و دفترچه یادداشت، ثبت‌کنندگان روایت‌های این اجتماعات.
 آتش‌نشانان: با لباس‌های نارنجی رنگ، نماد ایثار و فداکاری.
 هلال‌احمر و اورژانس: با کیف‌های کمک‌های اولیه، آماده خدمت.
  بسیجیان: با لباس‌های خاکی، نماد حضور در عرصه‌های مختلف.
   سازندگی و نظامیان: با لباس‌های کار و نظامی
   ورزشکاران: با لباس‌های ورزشی رنگارنگ.
  عشایر: با لباس‌های محلی و سنتی.
  همه و همه آمده‌اند تا بگویند: دختران ایران در هر لباسی آماده خدمت به این مرز و بوم‌اند. این تنوع، نه ضعف، بلکه نشانه قدرت است؛ قدرتی که از وحدت در کثرت ناشی می‌شود.

موشک‌های صورتی؛ یاد شهدا که تبدیل می‌شود به هنر و امید

یکی از بخش‌های جذاب این شب‌ها ساخت «موشک صورتی» است. دختران با کاغذهای رنگی، با دقت و ذوق، موشک‌هایی ساخته و نام شهدای دانش‌آموز دختر مدرسه شجره طیبه را بر روی آن نوشته‌اند.
در میان این کاردستی‌های ساده، یک معنای بزرگ تکرار می‌شود؛ یاد شهیدان‌نه فقط در کلمات، بلکه در دست‌ها و قلب‌ها زنده است.
یکی از این دختران می‌گوید: «هر موشک کاغذی، یاد یک راه است.» و باور دارند که ثمره این یادآوری، دشمن‌ستیزیِ دل‌ها و مقاومتِ آینده است.

زینب که عکس شهیده ریحانه ذاکری را در دست دارد، می‌گوید: من وقتی عکس این شهیده را به دست می‌گیرم، حس می‌کنم که فقط تماشاچی نیستم… انگار به شهید قول می‌دهم که راهش را با درس خوندن ادامه دهم. با تلاشم، با درست‌بودنِ تصمیم‌های زندگی‌ام. ما نمی‌خواهیم این مسیر فقط در حد حرف بماند؛ بلکه می‌خواهیم در زندگی‌مان دیده شود.

 نرگس که با لباس پزشکی در این اجتماع حضور یافته است، می‌گوید: من با لباس پزشکی در این اجتماع شرکت کرده‌ام چرا که آینده‌ام را می‌خواهم بسازم؛ اما اینجا فهمیدم که آرزو فقط رؤیای شخصی نیست. اینجا آدم به یاد می‌آورد که باید برای مردم و برای کشور کاری انجام دهد. من می‌خواهم هر روز بهتر شوم… چون اسم ایران را باید سربلند نگه داریم.

فاطمه که با عکس رهبر شهید در این اجتماع حضور پیدا کرده است، می‌گوید: برای بیعت با رهبر انقلاب در این اجتماع شرکت کرده‌ام، آماده‌ام که بگویم؛ آقاجان جان ناقابل من فدای شما. ما دختران تا ابد پشت انقلاب و نظام جمهوری اسلامی ایران هستیم و به دشمن اجازه نمی‌دهیم فکر گرفتن حتی یک وجب از خاک کشورمان را در سر بپروراند.
وی ادامه می‌دهد: ما سپاسگذار نیروهای مسلح هستیم و به آنها می‌گوییم تا هر زمان که نیاز باشد در این اجتماعات شبانه شرکت کرده و برای پیروزی رزمندگان اسلام دعا می‌کنیم. آماده‌ایم که بگوییم،  اگر امروز اینجا هستیم، یعنی فردا هم آماده‌ایم. آماده برای دفاع از ارزش‌ها، از نام ایران، از آینده‌ای که حقِ فرزندان این سرزمین است.
نازنین زینب دختری که با لباس خبرنگاری در این اجتماع شرکت کرده است،می‌گوید: امروز رسانه‌های دشمن خیلی تلاش می‌کند تصویر نادرستی از جوانان ایران نشان دهد، آنها می‌گویند جوانان نسبت به ارزش‌های نظام و انقلاب بی‌تفاوت هستند من اینجا هستم تا بگویم: همه شما اشتباه می‌کنید. اینجا هزاران دختر هستند که با عشق و انگیزه آمده‌اند. اینجا ۵۰ شب متوالی دختران پشت سر هم امده‌اند. این یعنی بی‌تفاوتی؟ این یعنی بی‌توجهی به ارزش‌ها؟
وی ادامه می‌دهد: من با قلم و دوربینم اینجا هستم و هر لحظه از این اجتماع را ثبت می‌کنم. خبرنگاری برای من فقط حرفه نیست، یه رسالت هست. رسالت بیان حقیقت، حقیقتی که در این اجتماعات موج می‌زند.

رزمایش «دختران، جان‌فدا ی ایران»
در ادامه این اجتماعات پرشور، برگزاری رزمایش «دختران، جان‌فدا ی ایران» نشان‌دهنده‌ حضور پررنگ و تاثیرگذار دختران ایرانی در حفظ امنیت و آرمان‌های انقلاب اسلامی است. این مراسم، شجاعت، اقتدار و تعهد دخترانی را به نمایش می‌گذارد که با اسلحه در دست، در بلوار فضل‌ و حسینیه خیابان امام خمینی (ره)  به‌عنوان نگهبان و مدافع ارزش‌ها و امنیت ملی حضور داشته‌اند.
این رویداد نشان می‌دهد که دختر ایرانی نه‌تنها در حوزه‌های فرهنگی، علمی و اجتماعی فعال است، بلکه در شرایط بحرانی نیز آماده‌ دفاع از کشور و آرمان‌های انقلاب است. نجابت، پاکیزگی، همدلی، شجاعت و تعهد به شهدا و اصول اسلامی، ویژگی‌هایی هستند که این دختران را از همگان متمایز می‌کنند.
این رزمایش، فضایی از ایمان، وحدت و آمادگی را در بیم دختران جوان ایجاد کرده است حال و هوایی که نشانه‌ آمادگی برای دفاع از سرزمین مادر و آرمان‌های بزرگ انقلاب است. دختران با حضور مهربان و محکم خود، نه‌تنها هویت اسلامی و ایرانی را تقویت می‌کنند، بلکه پیام قوی‌ای به دشمن و جهان دارند؛ دختر ایران، با هر ابزاری از علم و ایمان تا سلاح و استقامت، همیشه در خط مقدم است و جان‌فدا بودن برای کشور، بخشی از هویت واقعی و تاریخی این دختران است.

بخش متفاوت: جشن آغاز زندگی در اجتماع خیابانی 
اما شاید جالب‌ترین و دلنشین‌ترین برنامه اجتماعات دختران، برگزاری مراسم ازدواج یک زوج جوان نیشابوری در دل همین مراسم است.
زوج جوانی که برای بیعت با رهبر انقلاب و شهدا و عمل به وظیفه‌شان، زندگی مشترکشان را در حسینیه خیابان امام خمینی (ره) آغاز کردند. عروس و دامادی که شیرینی عروسی‌شان را با مردم قسمت کردند و حال‌وهوای جمع را به شور و نشاطی دیگر بردند.
این ازدواج، نمادی بود از پیوند عشق به وطن و عشق به زندگی. زوجی که نه تنها با یکدیگر، بلکه با آرمان‌های نظام اسلامی و شهدایی که جانفشانی کردند، پیوند زناشویی بستند. 

شب‌های که امید را تمرین می کنند
در پایان این اجتماعات پرشور، وقتی دختران آرام‌آرام جمع را ترک می‌کنند، آنچه می‌ماند؛ حسِ یک پیوند است؛ پیوند دختران با گذشته‌ای که فراموش شدنی نیست، با آینده‌ای که باید ساخته شود و با ارزش‌هایی که باید پاس داشته شوند.

بادکنک‌های صورتی به پرواز در می‌آید اما حرف‌های میان جمع، از درس، از تلاش، از احترام به شهدا، از امید و از قول ادامه دادن، مثل یک چراغ در ذهن می‌ماند.

انتهای خبر/