تمدن‌سازی را از پایه هشتم شروع کردم؛ روایت دانش آموز نخبه قرآنی کرمانشاه از عشق به رهبر تا دیدار ماندگار

به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج، گاهی یک باور ساده، می‌تواند مسیر زندگی را متحول کند. باور اینکه «هر کار بزرگی، از قدم‌های کوچک اما مخلصانه آغاز می‌شود.» این باور، متعلق به فائزه آرام خیال، دانش‌آموز پایه یازدهم از استان کرمانشاه است؛ نخبه قرآنی که فعالیتش را از دل مدرسه شروع کرد و امروز به الگویی برای همسالانش تبدیل شده است.

 از کلاس مجازی تا میدان عمل

فائزه فعالیت تشکیلاتی خود را از پایه هشتم، همزمان با بازگشت مدارس به روال عادی پس از دوران طولانی آموزش مجازی، آغاز کرد. او می‌گوید:

«احساس کردم وقت آن رسیده که از فضای صرفاً آموزشی عبور کنیم و برای اثرگذاری واقعی در مدرسه قدم برداریم.»

شروع کار آسان نبود؛ بسیاری از همکلاسی‌ها با کار تشکیلاتی آشنا نبودند. اما فائزه و دوستانش با معرفی هدفمند، جذب تدریجی همسالان و شروع برنامه‌های کوچک اما اثرگذار، توانستند این نگاه را گسترش دهند.

«معتقدم هر کار بزرگی، از قدم‌های کوچک اما مخلصانه آغاز می‌شود.»

 «ما می‌توانیم»؛ سخت‌ترین باوری که باید ساخت

بزرگ‌ترین سختی فائزه در این مسیر، نه کمبود امکانات، که ایجاد باور «ما می‌توانیم» در میان همسالان بود.

«در روزهای اول، خیلی‌ها کار تشکیلاتی را جدی نمی‌گرفتند. اما ما با اخلاص و کار میدانی، ثابت کردیم که حتی با کمترین امکانات، اگر اراده‌ای پولادین پشت کار باشد، می‌توان اثرات بزرگی خلق کرد.»

چه کار تشکیلاتی؟ حلقه‌های قرآنی، گروه سرود، اردوهای فرهنگی

فائزه در پاسخ به اینکه دقیقاً چه فعالیت‌هایی را در مدرسه شروع کرده است، توضیح می‌دهد: «ما در مدرسه حلقه‌های قرآن تشکیل دادیم؛ جلسات هفتگی که در آن هم روخوانی و هم تفسیر ساده سوره‌ها را داشتیم. یک گروه سرود هم راه انداختیم که مناسبت‌های ملی و مذهبی اجرا داشت. علاوه بر اینها، اردوهای زیارتی و تفریحی-فرهنگی کوتاه‌مدتی را برای همکلاسی‌ها برنامه‌ریزی کردیم؛ اردوهایی که هم فضای شاد داشت، هم فرصتی برای گفتگوهای عمیق‌تر درباره مسائل روز.»

این فعالیت‌ها که با عشقی بزرگ انجام می‌شد، تدریجاً همکلاسی‌های بیشتری را جذب کرد و تبدیل به یک جریان شد.
«احساس کردم وقت آن رسیده که از فضای صرفاً آموزشی عبور کنیم و برای اثرگذاری واقعی در مدرسه قدم برداریم.»

 از فعالیت تشکیلاتی تا نخبه قرآنی

فائزه رشد خود را محدود به یک حوزه نکرد. همزمان با فعالیت‌های تشکیلاتی، در عرصه‌های قرآنی و فرهنگی نیز تلاش کرد و موفق شد رتبه‌های مستمر استانی را کسب کند و به عنوان نخبه قرآنی شناخته شود.

او راز موفقیت خود را اینگونه توصیف می‌کند:  
«تنوع در فعالیت‌ها، کسب تجربه‌های مختلف، توکل به خدا، تلاش، استقامت و شروع دوباره پس از شکست.»

«عشق به رهبر»؛ موتور محرک بی‌خاموشی

چه چیزی این دانش‌آموز نخبه را در مسیر پرچالش فعالیت‌های تشکیلاتی و قرآنی سرپا نگه داشته است؟ پاسخ فائزه، شعار نیست، باور است: «چیزی که من را سرپا نگه داشت، نه فقط تلاش، بلکه عشق به رهبری است. من تمام این فعالیت‌ها را به عشقِ رهبر شهیدم و سومین علمدار انقلاب اسلامی انجام می‌دهم.»

«هر زمان خستگی به سراغم می‌آید، دوباره به خدا توکل می‌کنم و به یاد ایثارگری‌های رهبر شهیدم می‌افتم. همین کافی است که دوباره با قوت به مسیرم برگردم.»

و آرزوی نهایی او: «ان‌شاءالله که عاقبت این مجاهدت‌ها، شهادت باشد.» 

دیداری که عهد ماندگار شد

بدون شک، ارزشمندترین و افتخارآمیزترین لحظه زندگی فائزه، دیدار با رهبر شهیدش در آخرین دیدار دانش‌آموزی بود. او با چشمانی که هنوز از شوق آن روز می‌درخشد، می‌گوید: «آن لحظه، عهدِ دوباره‌ای بود که با آرمان‌های ایشان بستم. هرگز آن شور و معنویت را با هیچ جایگاهی در دنیا عوض نمی‌کنم.»

 رمز موفقیت؛ ترکیب مسئولیت‌پذیری با عشق به شهدا

فائزه رمز موفقیت خود را اینگونه تحلیل می‌کند:  
«ترکیب مسئولیت‌پذیری با عشق به آرمان‌های شهدا» باعث شد در انجام وظایفش کوتاهی نکند و با پشتکاری که نشأت‌گرفته از ایمان قلبی‌اش بود، به این جایگاه برسد.

او معتقد است: «همه انسان‌ها ظرفیت‌های منحصر‌به‌فردی دارند و مهم، شناخت و به‌کارگیری درست آن‌هاست.»

 چشم‌انداز؛ تحول در آموزش و پرورش

هدف اصلی فائزه، فراتر از موفقیت‌های فردی است: «هدف اصلی من، علاوه بر خدمت به انقلاب اسلامی، ایجاد تحول بنیادین در فضای آموزش و پرورش است تا دانش‌آموزان نه فقط از لحاظ درسی، بلکه در تمامی ابعاد انسانی و اخلاقی رشد کنند. می‌خواهم نسل جدید را برای تمدن‌سازی آماده کنم و امیدوارم تا آخرین لحظه عمرم، سربازیِ فعال در این مسیر باشم.

 توصیه به نسل جدید

فائزه به همسالان خود توصیه می‌کند: از شروع کردن و شکست خوردن نترسید. مسیر رسیدن به قله‌های بزرگ، با گام‌های کوچک اما مستمر هموار می‌شود.

اگر هدفتان مقدس باشد و با اخلاص گام بردارید، خداوند راه را به شما نشان خواهد داد. فقط کافیست باور داشته باشید «ما می‌توانیم» و شک نداشته باشید که شما امروز، قهرمانانِ فردای این کشور هستید. 

فائزه آرام خیال، دانش‌آموز یازدهم کرمانشاه، با عشق به رهبر شهیدش، با باور «قدم‌های کوچک اما مخلصانه»، با کسب رتبه‌های برتر قرآنی و راه‌اندازی فعالیت تشکیلاتی در مدرسه، و با آن دیدار ماندگار دانش‌آموزی، ثابت کرده است که سن، مانعی برای تمدن‌سازی نیست.

او الگویی برای نسل «ما می‌توانیم» است؛ نسلی که امروز در مدارس، پایه‌های آینده ایران را می‌سازد.

«به باور من، دانش‌آموز نباید فقط درگیر کتاب‌های درسی باشد، بلکه باید در عرصه‌های قرآنی، فرهنگی، ورزشی و تشکیلاتی رشد همه‌جانبه پیدا کند.»