
صد شب از آغاز حماسه خیابانی مردم اردبیل گذشت و دارالارشاد برای ثبت این رکورد تاریخی، لباسی از جنس هنر بر تن کرد. «میدان هنر» تنها یک گردهمایی نبود، بلکه بازسازی هویت یک شهر در قالب رنگ، کلمه و آوا بود.
در صدمین شامگاه ایستادگی مردم، خیابانهای اصلی اردبیل به گالری و تماشاخانهای روباز تبدیل شد تا اصحاب فرهنگ و هنر ثابت کنند که در معرکه دفاع از ارزشها، هنر نباید در پستوی آتلیهها بماند، بلکه باید در متنِ جامعه و همقدم با مردم متولد شود.

کارزاری از رنگ و نقش در قلب شهر
بخش بصری این رزمایش، با مشارکت هنرمندانی رقم خورد که ابزار هنر را به سنگر تبیین تبدیل کردند:
پرفورمنس و هنرهای محیطی: عکاسان با ثبت قابهای مستند از چهرههای مصمم مردم و طراحان با خلق پوسترهای آنی، روایتگر «صد شب حضور» شدند.
هنرهای دستی و اصیل: حضور هنرمندان سفالگر و نقاش بر روی سنگفرشهای شهر، مرز میان هنرمند و مخاطب را از بین برد؛ جایی که گل و بوم، ابزاری برای بیان ارادت به انقلاب و جبهه مقاومت گشت.
طنین هویت در پیادهراههای دارالارشاد
برنامههای اجرایی این رویداد، آمیزهای از تاریخ حماسی اردبیل و دغدغههای امروز بود:
نواهای حماسی و مدیحهسرایی: اجرای گروههای سرود با مضامین وطنپرستانه و طنین مدیحهسرایی مداحان، پیوند همیشگی این دیار با مکتب عاشورا را بار دیگر یادآوری کرد.
ادبیات پایداری: شاعران و نقالان، با بازخوانی اشعار حماسی و روایتگری از دلاوریهای تاریخساز، از صفویه تا دفاع مقدس، پلی میان گذشته افتخارآمیز و حالِ مقتدرانه اردبیل زدند.
بیانیه پایانی: تقدیر از هنرمندانِ واقعی میدان
در پایان این مراسم، جامعه هنری اردبیل با صدور بیانیهای که در میان تشویقهای مردم قرائت شد، بر یک نکته کلیدی تاکید کرد:
«اگرچه امشب هنرمندان با آثار خود در صحنه درخشیدند، اما باید معترف بود که هنرمندانِ اصلی، آنانی هستند که با حضور ۱۰۰ روزه خود در میدان، زیباترین تابلوی اقتدار و عزت ایران اسلامی را ترسیم کردند؛ رزمندگان، حافظان امنیت و مردمی که ثابت کردند هنر متعهد، میراثدار نگاه شهید آوینی است و در لحظات حساس، در کنار ملت و آرمانهایش میایستد.»
این رزمایش هنری نشان داد که در «جنگ تحمیلی سوم»، هنر نه یک سرگرمی، که یک ضرورت برای حفاظت از مرزهای اعتقادی و ملی است.

یادداشت
یادداشت؛
یادداشت خبرنگار/خاک جانسپرده؛