جوان ایرانی، نسلی که در میانه بحران نقش خود را بازتعریف کرد
قزوین_ صدای جنگ همیشه با صدای انفجار آغاز نمیشود. گاهی از دل نگرانیهای یک خانواده، از صفهای طولانی کمکرسانی، از تلفن همراه جوانی که لحظهبهلحظه اخبار را دنبال میکند و از تصمیم نسلی که باید در شرایط بحرانی انتخاب کند، آغاز میشود. جنگ ۴۰ روزه نیز تنها در خطوط مقدم خلاصه نشد. بخش مهمی از آن در عمق جامعه جریان داشت. جایی که جوانان در نقشهای مختلف، بخشی از پازل مقاومت و تابآوری شدند.
جوانان در چنین شرایطی، خود به روایتگر و بازیگر آن تبدیل شدند. گروهی در میدانهای عملیاتی حضور یافتند، گروهی در بخشهای پشتیبانی، امداد، درمان و خدمات اجتماعی فعالیت کردند و گروهی دیگر در فضای رسانهای، تلاش کردند روایت جامعه خود را ثبت و منتشر کنند. این گستردگی نقش نشان داد که مفهوم حضور در جنگ، در دنیای امروز فقط به حضور فیزیکی در خط مقدم محدود نمیشود.
جوانان دیروز؛ نسلی که در سنگرها ایستاد
وقتی از نقش جوانان در جنگ سخن گفته میشود، نمیتوان تجربه جوانان دوران دفاع هشتساله را نادیده گرفت. جوانانی که در دهههای گذشته، در شرایطی دشوار و با امکانات محدود، بخش بزرگی از بار دفاع از کشور را بر دوش گرفتند. بسیاری از آنان در سنین جوانی، از کلاس درس، دانشگاه، کار و زندگی روزمره جدا شدند و راهی جبهههایی شدند که سرنوشت کشور در آن رقم میخورد.
جوان جنگ هشتساله، نماد حضور مستقیم در میدان بود؛ جوانی که سنگر، خاکریز، عملیات و همرزمانش بخش مهمی از زندگی او را شکل میداد. اما مهمتر از حضور نظامی، ویژگیهایی مانند مسئولیتپذیری، فداکاری، اعتماد به جمع و باور به نقش خود در آینده جامعه بود که از آن نسل به یادگار ماند
.
جوانان امروز؛ میدانهای جدید، مسئولیتهای جدید
جوان امروز اما در فضایی متفاوت زندگی میکند. فناوری، شبکههای اجتماعی، تغییرات فرهنگی و پیچیدگیهای ارتباطی، شکل مواجهه او با بحران را تغییر داده است. اگر جوان دیروز با بیسیم و سنگر شناخته میشد، جوان امروز علاوه بر میدانهای سنتی، در میدان اطلاعات، رسانه و افکار عمومی نیز حضور دارد.
در جنگ ۴۰ روزه، بسیاری از جوانان تلاش کردند با استفاده از ابزارهای نوین، نقش خود را ایفا کنند؛ از تولید محتوا و مقابله با روایتهای نادرست گرفته تا سازماندهی فعالیتهای داوطلبانه و کمک به حفظ انسجام اجتماعی. آنان نشان دادند که دفاع از جامعه، تنها به معنای حضور در یک موقعیت خاص نیست؛ گاهی یک روایت درست، یک اقدام داوطلبانه یا یک حرکت اجتماعی میتواند بخشی از مقاومت عمومی باشد.
نسلی که به خودباوری رسید
یکی از مهمترین جلوههای حضور جوانان در این میدان، رسیدن به مرحلهای از خودباوری و اعتماد به تواناییهای خویش است؛ نسلی که آموخته است آینده کشور، تنها توسط دیگران ساخته نمیشود و هر فرد میتواند در جایگاه خود بخشی از مسیر پیشرفت و ایستادگی باشد.
این خودباوری، حاصل سالها تربیت فرهنگی و فکری نسلی است که رهبر شهید انقلاب، نقش مهمی در پرورش، هدایت و آمادهسازی آن برای پذیرش مسئولیتهای آینده کشور ایفا کرد. تأکید بر توانمندی داخلی، اعتماد به ظرفیت جوانان و میدان دادن به نسل جدید، زمینهای فراهم کرد تا بسیاری از جوانان خود را نه صرفاً مخاطب تحولات، بلکه سازندگان آینده بدانند.
در جنگ رمضان نیز، با وجود شهادت رهبر شهید انقلاب، جلوههایی تازه از این باور و تربیت نسلی آشکار شد. جوانانی که در مکتب فکری و فرهنگی رهبر شهید انقلاب رشد کرده بودند، در روزهای حساس، مسئولیت خود را درک کردند و با حضور در عرصههای مختلف، تصاویری ماندگار از ایستادگی خلق کردند.
از جوانان دهه هشتادی حاضر در میدان که پای مسئولیت خود ایستادند و حاضر به ترک سنگر نشدند، تا جوانان ورزشکار در عرصههای بینالمللی که با نمادهایی مانند سلام نظامی، گذاشتن دست بر قلب و بوسیدن پرچم، تعلق و هویت خود را به نمایش گذاشتند، همه این صحنهها روایتی از نسلی بود که نشان داد میان نسلهای مختلف، یک نقطه مشترک وجود دارد: احساس مسوولیت نسبت به سرزمین و آینده خود.
این تصاویر، بازتابی از یک هویت جمعی بود که در برابر نگاه جهانیان قرار گرفت و نشان داد جوانان امروز، با وجود تفاوت در سبک زندگی، ابزارها و شرایط اجتماعی، همچنان در بزنگاههای تاریخی میتوانند به میدان بیایند و نقشآفرینی کنند.
روایت یک نسل در میانه بحران
در میان همه تصاویر جنگ، تصویری که شاید کمتر دیده شود، تصویر جوانی است که در کنار نگرانیهای شخصی، احساس مسئولیت اجتماعی را هم تجربه میکند. جوانی که ممکن است خود از آینده نگران باشد، اما در لحظه نیاز، کنار جامعهاش میایستد. این دوگانگی میان ترس و مسوولیت، میان زندگی شخصی و دغدغه جمعی، بخشی از واقعیت حضور جوانان در بحرانهاست.
نقش جوانان در جنگ ۴۰ روزه را نمیتوان تنها با تعداد افراد یا میزان حضور فیزیکی سنجید. اثرگذاری آنان در روحیه عمومی، انتقال تجربهها، حفظ ارتباطات اجتماعی و شکل دادن به روایت یک دوره تاریخی نیز اهمیت دارد.
پایان یک روایت، آغاز یک مسئولیت
جوانان هر دوره، زبان و ابزار خود را دارند. جوانان دوران دفاع هشتساله با سنگر و جبهه شناخته شدند و جوانان امروز با ترکیبی از حضور میدانی، فعالیت اجتماعی و کنشگری رسانهای. اما نقطه مشترک میان این دو نسل، احساس مسئولیت در برابر سرنوشت جامعه است.
جنگها هرچقدر کوتاه یا طولانی باشند، پس از پایان، در حافظه ملتها باقی میمانند. آنچه این حافظه را شکل میدهد، فقط اتفاقات میدان نبرد نیست، انسانهایی هستند که در دل بحران، تصمیم گرفتند بیتفاوت نباشند. جوانان، در هر دورهای، بخشی از معادله آیندهاند. نسلی که در لحظههای حساس، نشان میدهد چگونه میتوان از یک تماشاگر به یک کنشگر تبدیل شد.
امروز شاهد حضور جوانانی در کف خیابانها برای خونخواهی رهبر شهید هستیم که گاهی در برخی روایتهای رسانههای معاند، بهعنوان مخالفان سرسخت نظام معرفی میشدند، اما حضور گسترده و مسئولانه آنان در دفاع از هویت ملی، خاک و پرچم، تصویر دیگری را به جهان نشان داد و خط بطلانی بر این تصویرسازیهای رسانهای کشید و دروغپردازی های رسانههای ضدایرانی را آشکار کرد. این حضور بار دیگر ثابت کرد که جوان ایرانی، نسلی پیچیده و چندلایه است که نمیتوان آن را با روایتهای سطحی و کلیشهای تعریف کرد. نسلی که در بزنگاههای تاریخی، تعلق خود به سرزمین و آینده کشورش را نشان میدهد.
این همان نسلی است که بر پایه نگاه و تأکید رهبر حکیم و شهید انقلاب اسلامی، با روحیه «ما میتوانیم» مأنوس است. نسلی که میتواند سرمایهای برای عزت ملی، نشاط اجتماعی و نمادی از اراده و توان یک ملت باشد. جوانانی که با دغدغههای خود زندگی میکنند، اما در لحظات حساس، نشان میدهند که پیوندشان با هویت ملی و سرنوشت کشور، پیوندی عمیق و ریشهدار است.
امروز آن قائد شهید و فرزانه دیگر در میان مردم حضور ندارد، اما فکر، اندیشه و مکتبی که بر اعتماد به جوانان، خودباوری، استقلال فکری و مسئولیتپذیری تأکید داشت، همچنان در میان نسل جوان کشور جریان دارد. مکتبی که جوان را سازنده آینده میداند. نسلی که قرار است مسیر پیشرفت، مقاومت و سربلندی کشور را در سالهای پیشرو با تأسی از مکتب امام خامنهای شهید و تحت زعامت امام سیدمجتبی خامنهای عزیز ادامه دهد.
سهیلا عظیمی
انتهای پیام/۱۰۱۰
