بلد نیست بگوید «دوستت دارم»؟

 «پنج سال است با هم زیر یک سقف زندگی می‌کنیم، اما دریغ از یک شاخه گلِ بی‌مناسبت! حتی یک بار هم توی جمع جلوی بقیه نگفته عزیزم… همسر فلانی را ببین چقدر با محبت باهاش حرف می‌زند، معلوم است چقدر دوستش دارد، اما همسر من چی؟ هیچی سرش نمی‌شود!»
شاید این جمله‌ها، صدای ضبط‌شده افکار خیلی از ما پشت درهای بسته خانه باشد؛ مقایسه‌هایی که آرام‌آرام ته دلمان را خالی می‌کنند و این فکر سمّی را می‌کارند که: «حتماً دوستم ندارد!»
اما ماجرا همیشه نبودنِ عشق نیست؛ گاهی ما وسط خانه‌ای زندگی می‌کنیم که عشق در آن مثل روز روشن جریان دارد، ولی چون زبانِ ابراز کردنش با الفبای ذهن ما یکی نیست، آن را بی‌مهری ترجمه می‌کنیم. اگر زبان عشق همسرتان کلامی، لمسی یا هدیه دادن نیست، چطور می‌توان او را بدون تحقیر و سرکوفت، با خودمان هم‌زبان کرد؟ روان‌شناسان و زوج‌درمانگران برای عبور از این بحران، یک نقشه راه چند مرحله‌ای‌ پیشنهاد می‌دهند.

از متهم‌کردن دست بردارید
نخستین قدم، بازتعریف مشکل در ذهن خودتان است. وقتی مدام به خودتان می‌گویید: «او مرا دوست ندارد»، «خشک و یخ است» یا «احساس سرش نمی‌شود»، در حال ساختن یک هیولا از همسرتان هستید.
بسیاری از مردان و زنانی که کلامی نیستند، عشق را با عمل یا مسئولیت‌پذیری ترجمه می‌کنند. او ماشین را سرویس می‌کند، خریدهای سنگین را به دوش می‌کشد یا قسط‌ها را سر موعد می‌دهد تا بگوید: خیالت راحت، من حواسم به تو هست. اشتباه ما این است که گویشِ متفاوت او را به حساب بی‌مهری می‌گذاریم.

اول به زبانِ او حرف بزنید
یک قاعده ساده در روان‌شناسی رابطه وجود دارد: هیچ انسانی به درخواست‌های فردی که تلاش‌هایش را نادیده می‌گیرد، پاسخ مثبت نمی‌دهد. اگر می‌خواهید او زبان شما را یاد بگیرد، ابتدا باید به او ثابت کنید که زبانش را فهمیده‌اید.
وقتی همسرتان بعد از یک روز سخت کاری به خانه می‌آید یا کار فنی خانه را انجام می‌دهد، نگویید وظیفه‌ش بود! دقیقاً تلاش او را ببینید و بگویید: ممنونم که همیشه حواست به آسایش ما هست، این کارِت خیلی بهم حس امنیت داد. وقتی او حس کند بابت مدلِ دوست‌داشتنش دیده و تحسین شده، سپرهای دفاعی‌اش فرو می‌ریزد و قلبش برای شنیدن نیازهای شما آماده می‌شود.

خواسته‌تان را بدون کدگذاری بیان کنید
بزرگ‌ترین اشتباه این است که به صورت کلی بگویید: «تو هیچ‌وقت به من ابراز علاقه نمی‌کنی!» یا «کاش کمی رمانتیک بودی!». این جملات فقط حسِ ناکافی‌بودن و شکست در فرد ایجاد می‌کنند. به‌جای کلی‌گویی، دستورالعمل‌های کوچک، مشخص و بدون بار منفی بدهید:
به‌جای اینکه بگویید «چرا هیچ‌وقت بهم نمی‌گی دوستم داری؟»، می‌توانید خواسته‌تان را مستقیم و بدون گلایه مطرح کنید؛ مثلاً بگویید: «من خیلی دوست دارم گاهی خودت بهم بگی که دوستم داری؛ شنیدن این جمله از زبون تو واقعاً برام مهمه.»

نگویید: «تو هیچ‌وقت برای من گل نمی‌خری!»
بگویید: «فصل گل نرگس است، خیلی دوست دارم یک روز بی‌مناسبت از تو چند شاخه نرگس هدیه بگیرم؛ دیدنش خیلی خوشحالم می‌کند.»
به عقیده رفتارشناسان آدم‌هایی که زبان کلامی یا حسی ندارند، بلد نیستند چطور شروع کنند. شما باید درست مثل یک راهنمای نقشه، بدون غر زدن دقیقاً به او نشان دهید چه کلیدی قفلِ خوشحالی شما را باز می‌کند.

شکارچی لحظه‌های مثبت باشید!
وقتی فردی بعد از مدت‌ها تلاش می‌کند یک کلمه عاشقانه بگوید، دستتان را بگیرد یا شاخه‌ای گل به خانه بیاورد، واکنش شما مرگ یا حیاتِ این رفتار را تعیین می‌کند. بزرگ‌ترین سم این است که طعنه بزنید: چه عجب! آفتاب از کدوم طرف دراومده؟ 
اگر می‌خواهید یک رفتار محبت‌آمیز تکرار شود، حتی اگر آن کار از نظر شما خیلی کوچک یا ناقص بود، از آن استقبال کنید و نشان دهید که متوجه تلاش او شده‌اید. یادتان باشد همسرتان دارد زبان عشقش را به خاطر شما تغییر می‌دهد؛ درست مثل کسی که تازه روزهای اول کلاس زبان انگلیسی را شروع کرده و هنوز نمی‌تواند خیلی روان صحبت کند. پس به‌جای ایراد گرفتن از اشتباهاتش، به تلاشش برای یاد گرفتن زبان محبت خودتان فرصت بدهید.