۱۷ / مهر / ۱۴۰۵ - 09 October 2026
۱۲:۵۵
کد خبر : 9790410
۰۹:۳۴

۱۴۰۵/۰۷/۱۷
نایب رئیس کانون معلولین توانا؛

آژانس حمل و نقل معلولان؛ عدالت در خدمت‌رسانی

و
حجت‌الله یوسفی با تأکید بر ضرورت تدوین آیین‌نامه و نقشه راه برای اجرای آژانس ویژه حمل‌ونقل افراد دارای معلولیت گفت: این طرح باید بر اساس امکانات و ظرفیت‌های موجود، جامعه هدف و میزان نیاز افراد طراحی شود تا خدمات حمل‌ونقل در درجه نخست به افرادی برسد که بیشترین نیاز را به این خدمات دارند.

قزوین_ به گزارش بسیج؛ در نشست تخصصی حمل‌ونقل ویژه افراد دارای معلولیت که با حضور جمعی از افراد دارای معلولیت برگزار شد، حجت‌الله یوسفی، اظهار کرد: بحث آژانس ویژه حمل‌ونقل که اکنون به مرحله اجرا نزدیک شده، حاصل طرح و ایده‌ای است که سالها قبل درباره آن صحبت شده و در حال حاضر مقدمات اجرای آن در حال آماده‌سازی است.

وی با بیان اینکه فاصله‌ای میان ایده‌آل‌های ذهنی و شرایط اجرای واقعی هر طرح وجود دارد، تصریح کرد: ممکن است در مرحله ایده، شرایط و امکانات متفاوتی را در ذهن داشته باشیم، اما هنگام اجرا با واقعیت‌های دیگری مواجه شویم؛ بنابراین باید پیش از آغاز کار، آیین‌نامه و نقشه راه مشخصی داشته باشیم تا در ادامه مسیر با مسائل پیش‌بینی‌نشده مواجه نشویم و برای حل آنها تازه به دنبال راهکار نگردیم.

خدمت‌رسانی باید بر اساس ظرفیت واقعی انجام شود

عضو هیئت‌مدیره کانون معلولین توانا ادامه داد: باید از ابتدا مشخص کنیم چه امکاناتی در اختیار داریم، با این امکانات روزانه چند نفر را می‌توانیم جابه‌جا کنیم و چه افرادی واقعاً در اولویت دریافت این خدمات قرار دارند.

یوسفی تأکید کرد: این مسائل باید از سوی مسئولان طرح به‌صورت مکتوب مشخص شود و برنامه‌ای که برای اجرای آژانس در نظر گرفته شده، روی کاغذ بیاید تا مبنای عمل قرار گیرد. به عنوان مثال یک معلول داریم که خودرو دارد و یک معلول که حتی توان انتقال خود را ندارد.

عضو هیئت‌مدیره کانون معلولین توانا با اشاره به تفاوت شرایط افراد دارای معلولیت اظهار کرد: باید میان افرادی که با وجود معلولیت، امکان استفاده از خودرو شخصی و جابه‌جایی خود با ویلچر را دارند و افرادی که حتی امکان انتقال خود به داخل خودرو را ندارند، تفاوت قائل شد.

وی افزود: یک فرد دارای معلولیت شدید ممکن است خودرو داشته باشد و بتواند با ویلچر خودش را به داخل خودرو منتقل کند، اما فرد دیگری با همان شدت معلولیت، خودرو ندارد و حتی توان انتقال خود به داخل خودرو را نیز ندارد. در چنین شرایطی، پدر و مادر او مجبور می‌شوند برای جابه‌جایی فرزندشان او را بلند کنند و داخل خودرو بگذارند.

یوسفی ادامه داد: بارها دیده‌ایم که پدر یا مادر یک فرد دارای معلولیت می‌گوید زمانی که فرزندم کوچک بود، او را بلند می‌کردم و داخل تاکسی می‌گذاشتم، اما حالا که وزن او بیشتر شده، خودم دچار مشکل جسمی شده‌ام و دیگر توان انجام این کار را ندارم.

وی خاطرنشان کرد: بنابراین آیین‌نامه و نقشه راه این طرح باید از ضعیف‌ترین قشر جامعه هدف آغاز شود و خدمات را به افرادی اختصاص دهد که بیشترین مشکل و کمترین توانایی برای حل مشکل حمل‌ونقل خود را دارند.

یوسفی با تأکید بر ضرورت توجه به تفاوت توانایی افراد در پیگیری مسائل خود گفت: افرادی که شرایط مالی بهتری دارند، امکانات بیشتری در اختیار دارند یا از حمایت اجتماعی برخوردارند، معمولاً راه‌هایی برای حل مشکلات خود پیدا می‌کنند؛ اما فردی که با مشکلات بیشتری مواجه است، توانایی کمتری دارد و حتی نمی‌تواند مشکل خود را مطرح کند، ممکن است بدون حمایت در جامعه باقی بماند.

وی افزود: ما باید در تدوین آیین‌نامه و برنامه این طرح، توجه ویژه‌ای به همین افراد داشته باشیم؛ کسانی که هم مشکلات بیشتری دارند و هم از داشتن حامی و امکان پیگیری مسائل خود محرومند. 

انتهای پیام/۱۰۱۰


گزارش خطا
ارسال نظرات شما
captcha
x

عضو کانال روبیکا ما شوید