شهید پوریا حاتمی، سرافراز در مدار عشق و دفاع از وطن
به گزارش خبرگزاری بسیج از اندیمشک، در امتداد آسمانِ پر تلاطم ایران، ستارهای درخشید که نامش با غیرت و امنیت گره خورده بود.
پوریا حاتمی نه تنها یک نظامی متعهد، بلکه انسانی که حقیقت زندگی را در ایثار و دردمندی برای وطن یافته بود.
او در بهار سال ۱۳۷۳ در کرمانشاه دیده به جهان گشود. اما تقدیر، او را به دیار حماسهها، خوزستان کشاند. از یک سالگی، آفتاب جنوب بر روحیه او تابید و از او مردی ساخت که قلبش برای مردم این مرز و بوم میتپید. پوریا در همان نوجوانی، چنان آکنده از مهر و فداکاری بود که در دایرهی اطرافیانش به امید و تکیهگاه شهره گشت.
او عشق به میهن را با لباس مقدس ارتش به معنا رساند. در ۲۵ سالگی، ردای پدافند هوایی را بر تن کرد و با حضور در پایگاههای امیدیه و دزفول، به حراست از آسمان ایران پرداخت. روح ناآرام پوریا به چهاردیواری پادگان محصور نمیشد. او که حافظ کلام نورانی قرآن بود، تفکر بسیجی را در رگهایش داشت. در شبهای سرد و گرم خوزستان، وقتی شهر در خواب بود، پوریا با لباسی مبدل به جستوجوی امنیت مردم میرفت، او فراتر از یک وظیفه اداری، با شناسایی توطئههای پنهان و انهدام کارگاههای ریزپرندههای دشمن، خواب را از چشمان ناپاک موساد ربوده بود.
در عین صلابت نظامی، او در خانه، پدری مهربان و همسری دلسوز بود. ازدواجش در سال ۱۳۹۷، سرآغاز فصلی از عشق و آرامش شد.
آرین، میوه دلش، در زمان شهادت پدر تنها ۴ بهار از عمرش گذشته بود. پوریا میدانست که به سوی ابدیت گام برمیدارد اما عشق به خانواده، لحظهای از غیرتش برای دفاع از حرم و حریم کشور نکاست.
۳۰ خردادماه ۱۴۰۴، آسمان ایران شاهد معراج دلاورمردی بود که با خون خود، سند آزادی و امنیت این سرزمین را امضا کرد. در هجوم آتشین دشمن، پوریا در قامت یک افسر نگهبان ایستاده، تا آخرین نفس در کنار همرزمانش ماند. او که حماسه را در عمل معنا کرده بود، حتی در دقایق واپسین با آرامشی عجی با همسرش وداع کرد و در ۳۱ سالگی، ردای سرخ شهادت را بر تن کرد.
پوریا حاتمی رفت اما آرین کوچک، میراثدار نامی شد که تا ابد در تاریخ پدافند هوایی ایران، همچون خورشید خواهد درخشید. او رفت تا آسمان ما همچنان نیلگون و امن باقی بماند.
یادش در بلندای آسمانها جاودانه و راهش پر رهرو باد.
خبرنگار: فاطمه قلاوند
