تأسیسات هستهای جمهوری اسلامی ایران در طول ۲۰ سال گذشته به کرات هدف حملههای سایبری، عملیات خرابکارانه، انفجارهای برنامهریزیشده و ترور دانشمندان هستهای قرار گرفته است. با حمله نظامی مستقیم آمریکا و اسرائیل به تأسیسات هستهای ایران، از خرداد ۱۴۰۴ تا تیر ۱۴۰۵ و ارجاع دوباره پرونده ایران به شورای امنیت، بار دیگر ضرورت رجوع به ماده ۱۰ NPT را در محافل سیاسی کشور مطرح کرده است. طبق این ماده هر دولت عضو، اگر تشخیص دهد «وقایع فوقالعادهای که با موضوع پیمان مرتبط هستند، منافع عالی کشور را به مخاطره انداخته است»، میتواند با اعلام قبلی سهماهه از پیمان خارج شود.
در چندین سال گذشته گمان بر این بود که خروج از پیمان منع اشاعه NPT میتواند زمینه و بهانهای برای حمله نظامی گسترده ایالات متحده آمریکا و اسرائیل، افزایش فشارهای بینالمللی، تحریم و ... فراهم کند. اما تحولات یک سال اخیر نشان داد که حتی تداوم عضویت ایران در NPT نیز نتوانسته از وقوع چنین سناریویی جلوگیری کند.
به هر حال با استمرار عضویت در NPT و پذیرش محدودیتهای این معاهده ،کشور از تعرضات بیگانگان مصون نماند. بنابراین در شرایط کنونی لزوم بازنگری در دکترین هسته ای کشور بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر می رسد.
✍️ اقبال امیری
معاون سیاسیِ عقیدتیسیاسی انتظامی استان کرمانشاه
یادداشت امیرمحمد نیکآمال | نگاهی تحلیلی به ابعاد اقتصادی و اجتماعی طرح ملی صرفهجویی انرژی با مشارکت ۱۵۰ هزار بسیجی
یادداشت | فرشاد عالی
یادداشت / حسین زارع